Enter your keyword

Tuesday, July 13, 2021

நீலி - பிரமிளா பிரதீபன்

By On July 13, 2021

துங்ஹிந்த நீர்வீழ்ச்சி தெறித்து விழுமோசை அவ்வனத்து எல்லை வரை துல்லியமாய் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. கிளைக்குக் கிளை தாவிக் குதித்துக்கொண்டிருந்த இரண்டு குரங்குகள் அவ்வோசையின் தாளத்திற்கேற்பவே பாய்ந்தபடி சென்றன. 


அக்காட்டின் ஒற்றை தேவதையான நீலி அக்குரங்குகளை பின்தொடர்ந்தபடி நடந்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு வழிக்காட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை மறந்தனவாய் அக்குரங்குகள் திசைமாறி போய்க் கொண்டிருந்தன. 


காட்டிற்குள் படர்ந்திருந்த இருள் குரங்குகளை இன்னும் கருமையாகக் காட்டியதால் நீலி அடிக்கடி அவற்றை உற்று அவதானித்துக் கொண்டாள். இலைகள் மூடியிருக்கும் புதர்களை நீலி நன்கறிவாள். அவ்விடங்களை தவிர்த்தொதுக்கியவாறு பாதைகளற்ற அடர்தாவரப்பகுதிகளுக்கிடையே வழியொன்றை உருவாக்கியவளாய் அவள் நடந்தாள். 


திருப்பங்களில் திடீரெனத் தட்டுப்படும் மரக்கிளையிடத்து குனியத் தோன்றாமல் அவற்றை வலிந்துப் பிடித்துத் தள்ளினாள். சில காய்ந்த வாதுகளை உடைத்து முறித்துப் போட்டாள். முட்செடிகளை தாண்டும் போது ஏற்படும் சிராய்ப்புகளை கணக்கில் கொள்ளாது சிரித்தபடியே நடந்தாள். முட்கீறலின் நீள்கோட்டு வடிவ அச்சுகள் அவளது கைகளிலும் கால்களிலுமாய் படிந்திருந்தன. 


களைந்திருந்த கேசத்தை கைகளால் நீவி அழுத்தி விட்டுக்கொண்டாள். முகத்தை கைகளால் துடைத்துக் கொண்டாள். குளிர்காற்றின் ஊறல் மேனியை சில்லிட செய்தது. கைகளில் தட்டுப்பட்ட ஏதோவொரு இலையை பிய்த்துக் கசக்கி மணந்து பார்த்தாள். வாசனையில் கசப்பேறியிருந்தது. கைகளில் படிந்திருந்த பச்சையத்தை இன்னுமொரு மரத்தின் தண்டுப்பகுதியில் தேய்த்து விட்டபடி குரங்குகளைத் தேடினாள்.   

  

தனக்கு அதிர்ச்சி தருவதான இரண்டு செய்திகளை அந்தக் குரங்குகள் அவளிடம் கூறியிருந்தன. 


ஓன்று துங்ஹிந்த நீர் வீழ்ச்சியைப் பார்க்க வரும் மனிதர்களுடன் நீலியை விடவும் அழகான பெண்கள் வருகிறார்களாம்.


இரண்டு அக்காட்டு நடைவழிப்பாதையின் ஓரிடத்தில் முல்லை நிலத் தேவனெனும் ஒரு கடவுளின் சிலை வைக்கப்பட்டுள்ளதாம்.  குறிப்பாக அச்சிலை நீலம் படிந்த கருமை நிறத்துடன் அப்படியே நீலியை ஒத்ததாய் தோற்றம் தருகிறதாம்.   


இரண்டாவதாக குரங்கு சொன்ன அவ்விடயமானது நீலியின் நாளாந்த நடவடிக்கைகளை முற்றிலும் மாற்றுவதாயிருந்தது. குதூகலிப்பின்  அதிர்வுகள் பன்மடங்காகி அவளை பெரிதும் அவஸ்த்தைப்படுத்தத் தொடங்கியிருந்தன. 


மனித நடமாட்டமுள்ள  பகுதிகளுக்குள் செல்வதை விடுத்து அவர்கள் கடக்கும் பாதைவழிச் சென்று அழகுத்ததும்புமந்த நீர்வீழ்ச்சியைத்தானும் அருகிருந்து இரசிக்கத்துணியாத அவள் குரங்குகள் கூறியிருந்த இரண்டையுமே பார்த்து விடுவதென முடிவெடுத்தவளாகவே அவைகளைப் பின்தொடர்ந்துக் கொண்டிருந்தாள்.  


குரங்குகள் கண்ணில் தென்படவில்லை. ஆனால் அவை இலைகளுடன் உரசியபடி மரங்களில் தாவிச் செல்லுமோசை மட்டும் தொடர்ச்சியாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. 


நீண்ட தூரம் நடந்து விட்டதாய் தோன்றியதவளுக்கு. கைகள் கோர்த்துயர்த்தி உடல் நெளித்தாள். கழுத்தைச் சுழற்றி நெட்டி முறித்துக்கொண்டாள். ஆழ்ந்து சுவாசித்து மென் காற்றின் வசீகரத்தை அப்படியே உள்ளிழுத்தாள். 


வெகு நாட்களாய் வெளியேறாமலிருந்த அடர் காட்டுப்பகுதிக்குளிருந்து வெளியேறியதால் சிவந்த தன் விழிகளால் சுற்றிலும் பார்த்தவாறாய் ஒவ்வொரு அடியையும் மிக நிதானமாகவே எடுத்து வைத்தாள்.


அழுத்தமான அவளது காலடிகள் பட்டு ஆங்காங்கே சிறுதாவரங்கள் சிலிர்த்துக் கெண்டன. அவளுக்கு பரிச்சயமற்ற பகற்பொழதுப் பறவைகள் மறைந்துக் கொண்டன. தன் நிமிர்ந்த நேரான திமிர் நடைக்கு தடைகளாக எதிர்பட்ட சிலந்திவலைகளை கைகளால் விலத்தி வீசியெறிந்துவிட்டு நீலி நடந்துக் கொண்டிருந்தாள். 


தேவையேற்படும் போதிலெல்லாம் தன்னை ஒரு யட்சியாக மாற்றிக்கொள்ளும் நீலியால் அந்த மொத்த காட்டையும் ஆளக்கூடிய தோரணை இருப்பதாய் எண்ணிக்கொள்ள முடிந்தது. யட்சியாக உலவும் அவளின் கோரம் கண்டு அவ்வனத்தின் விலங்குகளை விடுத்து தாவரங்களும் கூட அஞ்சிக்கிடப்பதையும் அவ்வப்போது அவதானிக்க முடியுமாயிருந்தது. 


ஆனால் அந்தக் காட்டினை நேசிப்பதை போலவே அங்கிருந்த தாவரங்களையும் விலங்குளையும் கூட நீலி நேசிப்பவளாகவே இருந்தாள். 


காற்றுடன் மிதக்கும் சில ஆண் பிசாசுகள் எப்போதாவது அவளை நெருங்க நினைக்கும் பொழுதுகளில் மாத்திரம் நீலி மூர்க்கம் கொள்வாள். காட்டையே ஸ்தம்பிக்க செய்யுமளவில் சினம் கொப்பளிக்க நடனமாடவும் தொடங்குவாள். 


தன் கோர நடனத்தின் இசையென துங்ஹிந்த நீர்;வீச்சியின் இடையறாத ஓசையை செவிமடுத்து மணிக்கணக்கில் ஆடிக்கொண்டேயிருப்பாள். தன் நாட்டியத்தின் அங்கங்களாய் எதிர்பட்டதெல்லாம் சினந்தெறிக்க துவம்சம் செய்வாள். வெறித்தனமாய் கானம் இசைத்து தன்னை ஆசுவாசப்படுத்தவும் துணிவாள். எல்லாம் தாண்டிய நடனத்தின்  எல்லையென அதிமோகம் கொண்டவளாய் முழுக்காட்டையுமே புணர்ந்தும் கிடப்பாள். 


அவள் பிரமாண்டமானதொரு சக்தியாகவும்… தாமரை முகம் கொண்ட மூலாதார சாகினியாகவும்… அரக்கியாகவும்…  அவ்வப்போது அகோரியாகவும்… இனியில்லையெனுமாறான அழகியாயும் கூட… துங்ஹிந்த காட்டின்  மகாராணி தானெனும் அடங்கா போதையுடன் அவள்  நீலியாகவே அக்காட்டினை ஆக்கிரமித்திருந்தாள். அக்காடும் அவளை அரவணைத்துக் கொண்டிருந்தது. 


திடீரென ஒருநாள் தான் எதிர்பார்த்து காத்திருந்த ஒரு தேவனை சந்திக்கப்போகிறோம் என்பது ஒரு கனவு போலவே இருந்தது. அது அவளது இயல்புகளை முற்றிலும் மாற்றம் காணச்செய்திருந்தது. 


நீலி தன் நடையை கொஞ்சம் மிருதுவாக்கினாள். தன்னை சாந்தப்படுத்திக்கொண்டு பேரெழிலை தனக்குள் ஏற்றிக் கொள்ள பிரயத்தனித்தாள்.  


வழிநெடுகிலும் கண்களுக்கு இதம் தந்த காட்டுப்பூக்களின் செந்நிற இதழ்கள் சொரிக்கும் விஞ்சிய அழகை காணுற்று அதன் சில மொட்டுக்களை தன் அடர்கூந்தலுக்குள் பரவலாக சூடிக்கொண்டாள். மயில்கள் சிந்திவிட்டுப்போயிருந்த வர்ண ஜொலிப்புடனான தோகைகளை சேகரித்து பிரகாசமானதொரு ஆடைநெய்தாள். ததும்பி வழிந்த அழகுடனான அவ்வாடையை கச்சிதமாக தன்மேனியில் பொருத்திய அக்கணத்தில்தான் தன் பிம்பத்தை ஒருமுறை காண வேண்டுமெனும் அவாவும் சேர்ந்தே அவளிடம் உச்சம் பெற்றது.


நடைபாதையை மாற்றி துங்கிந்த நீர்வீழ்ச்சியின் கிளையாறாய் சலனமற்று கிடக்கும் ஓர் அருவியனருகே நின்றுக்கொண்டாள். பகற்;பொழுதின் மினுமினுப்பு நீரின் மேற்பரப்பில் மிதக்கத்தொடங்கியிருந்தது. நிறைந்து கிடந்த கூழாங்கற்கள் சிறு அதிர்வும் கொள்ளாமல் அப்படியே பளிச்சிட்டுத் தெரிந்தன.  


தன் கால் விரல்களினால் ஒரு தொங்கல் நீரை அலம்பி நீர் மேற்பரப்பில் ஊடாடும் மெல்லிய அதிர்வையும் நீரினுள் சிறு முனகல் ஓசையினையும் ஏற்படுத்தி தனக்குத்தானே சிரித்துக்கொண்டாள். இதே இடத்தில் தன்தேவனுடன் தான் தழுவும் பிம்பத்தை நீர்மேற்பரப்பில் காணவேண்டுமென தோன்றியதவளுக்கு. 


மெல்லக்குனித்து தன் வதனத்தின் எழிலை உறுதி செய்துக்கொண்டாள். பரந்திருந்த கூந்தல் சரிந்து ஒருபக்கமாகத் தொங்கியது. கருவிழிகளின் படபடப்பு மீன்களென காட்சி தந்தன. மயிலிறகாலான அவ்வாடை பளபளத்து அவளை பேரெழிலுடன் மயக்கம் கொள்ளச்செய்தது. அவள் தன் நிமிர்வான உடலையும் இடையின் வளைவையும் கண்டு மகிழ்ந்துக் கொண்டாள். 


இருபிறவி காத்திருப்பின் பினனர்; தன் தேவனை அடையப்போவதாய் நினைத்து நீலி சிலிர்ப்புற்றாள். மீண்டும் அவ்வடர்வனத்தின் மென்காற்றை எதிர்கொண்டபடியே தேவனின் இருப்பிடம் நோக்கி நடந்தாள்.   


இப்போது ஒரு மானிடப்பெண்ணாக நீலியால் அவளை உணரமுடிகிறதெனும்போது வந்துக் குவிந்த முற்பிறவியின் கொடிய நினைவுகளை வீசியெறிய முடியாமல் தவித்தாள். 


ஒரு வணிகனும் அபலை பெண்ணொருத்தியும் பேசிக்கொண்ட வார்த்தைகள் காற்றினூடாக அவளைத்தொடர்ந்துப் பரவிக்கொண்டிருந்தன. 


‘நிஜமாகவே இதுதான் வழியா? பெரும் காட்டுப்பகுதியாக தெரிகிறதே?’


‘பயம் வேண்டாமடி. மாலையிட்ட கணவன் கூடவே இருக்கிறேனே உனக்கென்ன பயம்?’


‘நாங்கள் வழிமாறி போவதாய் தோன்றுகிறது. இவ்வழியில் மனிதர் வாழும் ஊரொன்று இருக்க சாத்தயமில்லை அத்தான்.’


‘சிறுதூரம் பொறுத்துக்கொள் இதோ அருவியோடும் ஓசையும் ஏதோ ஆரவாரங்களும் கூட கேட்கிறதே. நாம் அபூர்வமானதொரு திருவிழாவை காணவே அடுத்த கிராமத்திற்கு செல்கிறோம்’


மனமெங்கும் கௌவிய பயத்தை அவள் மறைத்துக்கொண்டாள். ஒருசிலநாட்களாய் பிற மாது ஒருத்தியின் மாய வலைக்குள் சிக்கியிருந்த தனது கணவனை மீட்டெடுத்த பெருமிதத்தில் அவனது கரங்களை இறுகப்பற்றிக் கொண்டாள். 


நடைபாதை குறுகியது. விசாலமான வேர்கள் கால்களுக்குள் இடர்பட்டன. சில்லென குளிர்விக்;கும் அடர்த்தியான காற்று திடீரென உடலை அப்பிக்கொண்டது. பெரிய பெரிய மரங்களும்,  கருமையும், விசித்திர செடிகளின் பரிச்சயமேயற்ற மணமுமாய் அவ்விடம் காட்டின் நடுப்பகுதி போலவே இருந்தது. பெயர் தெரியா பறவைகளும் நடுங்க வைக்கும் அவற்றின் ஓசைகளும் பெருகின. 


‘அத்தான் எனக்கு பயமாக இருக்கிறது’ என்றாள். 


நிமிர்ந்து அவளை பார்க்கும் அதே நொடியில் தயாராக வைத்திருந்த கத்தியால் அவளது வயிற்றை பலமுறை கிழித்துப்போட்டான்.  


‘என் வாழ்க்கையில் குறுக்கிட தகுதியிள்ளாதவள் நீ…. மணந்த பாவத்திற்காக ஒரு மூலையில் கிடந்திருப்பாயானால் தொலையட்டும் என்று விட்டிருப்பேன். நீயோ என்னை சதா இம்சித்து உனக்குரியவனாக மட்டுமெனை வாழவைக்க முயற்சிக்கிறாயே. செத்து தொலையடி.’ 


கொஞ்சமும் எதிர்பாரா ஏமாற்றத்துடனான வலியிது. கதறியழவும் திராணியற்று உறைந்துப்போயிருந்தாள். கத்தி கிழித்த காயமோ, திடீரென அந்நியமாகிப்போன சூழலோ அன்றி அவனது பச்சையான துரோகம் கண்முன் நிழலாடியது. 


பெருகும் குருதி பாய்ச்சலை கைகளில் அமத்திப் பிடித்தபடி அவ்விடத்திலேயே சரிந்து விழுந்தாள். பழிவாங்கும் ஆதங்கம் அவளுக்குள் உதித்திருந்த அடுத்த நொடியிலேயே மரணம் தன்னை நெருங்குவதை உணர்ந்தாள். இருட்டிக்கொண்டுவரும் பார்வைக்குள் கடைசியாக அவனது வெற்றிச்சிரிப்பை கண்டபடியே வயிற்றுத்தசைப்பகுதிக்குள் குத்துப்பட்டு இறுகியிருந்த கத்தியை தீராத்துயருடன் உருவியிழுத்தபடி மெல்ல அடங்கினாள்.  


உயிர்நீத்த அவ்வலியின் துளியெச்சம் இன்னுமே ஒட்டியிருப்பதாயிருந்தது நீலிக்கு.  வயிற்றைப்பற்றிப்பிடித்து தடவிப்பார்த்தாள். நடுங்கியோய்ந்த உடலதிர்வை நிதானித்து உணர்ந்தாள். ஏக்கம் நிரம்பிய பூங்காற்றை சுவாசித்துக் கொண்டாள். 


தனது பிறவி இரகசியங்களை தேவன் அறிந்திருப்பானென்றே நீலிக்குத் தோன்றியது. இன்னும் சிறிது நேரத்தில் தன்னால் தேவனை தரிசிக்க முடியுமெனும் உணர்வானது அவளை பலமடங்கு சக்தி கொண்டவளாக்கிக் கொண்டிருந்தது. உள்ளம் பூரிக்க தேவனது ஆலயத்தை நெருங்கினாள். ஆளுயர சிலையாய் தேவன் சாந்தமாய்  வீற்றிருப்பதை வெளியே நின்று கண்கொட்டாமல் பார்த்தாள். தான் தேவனின் பாதம் தொட அவர் அனுமதியாவிடின் திரும்பிப்போகலாம் எனும் நோக்கில் நடுக்கத்துடன் உள்ளே ஓரடி எடுத்து வைத்தாள்.


தானொரு யட்சியல்லவென்பதை நீலியுணர்ந்தாள். பாய்ந்தோடி தேவனின் பாதம் பற்றிக்கொண்டாள். பதைபதைப்பு மேலிட நிமிர்ந்து தேவனின் முகம் நோக்கினாள். “நீயே என் தேவன்… நீயே என் தேவன்… உனக்காகவே இருபிறவிகளெடுத்து காத்திருக்கிறேன்;. என்னை ஏற்றுக்கொள் தேவா…’


நீலி ஆனந்தத்தில் அழுதாள். 

‘தனக்கேற்ற துணையினை தெரிவு செய்யும் ஒரு ஜீவனாலதான் உண்மையான வாழ்வின் சுவையை அனுபவித்திட இயலும். வணிகன் தன்னை வலிந்து மணந்தான். பெண்ணொருத்தியின் அபார சக்தி கண்டு பயந்தான். அவளை அடிமையாக்க திட்டமிட்டு பிற மாதுக்களை நாடி கட்டிய மனைவியை  உள்ளத்தால் வதைத்தான். நம்பிக்கையிழக்க வைத்தான். ஆதிக்கம் மேலோங்கி ஒரு கட்;டத்தில் பரிதாபமாய் அவளைக் கொன்றான். 


பழிதீர்க்க வேண்டி நான் பேயாய் பிறப்பெடுத்திட காரணமானான்.   எனதிந்த கைகளாலேயே இறந்தும் போனான். போதா குறைக்கு அவனுக்கு கொடுத்த வாக்கிற்காக  எழுபது வேளாளர்கள் தீயில் விழுந்திறந்த அதிபாவத்தையும் என்னுடையதென்றாக்கினான். நான் வேறென்ன செய்ய முடியும்? பாவங்கள் கரைத்திட யட்சியாகவே அலைந்து திரியவா அல்லது என் தேவனே நான் உனக்கான தவத்தை தொடரவா? எத்தனை காலம் மழையிலும் வெயிலிலும் இக்காட்டில் தனித்திருந்து யாசித்தேன் இரங்கி என் கரம் பற்றிட மாட்டாயா?’ 


நீலி அழுதபடி கண்ணிரால் தன் தேவனுடன் உரையாடினாள். இடைக்கிடையே தேம்பியபடி அவரது உருவச்சிலையின் பரிபூரணத்தை உணர்ந்தாள். 


காற்று விசிறியடிக்கத் தொடங்கியது. காய்ந்த இலைச் சறுகுகள் அந்தரத்தில் மிதந்தன. ஊதாநிற பூக்களின் சுகந்தம் அவ்விடத்தை நிரப்பியது. அகண்ட அவ்வெளியில் பரவியிருந்த இருள் மெல்ல விலகி சுற்;றிலும் பிரகாசிக்கத் தொடங்கியது. இதுவரை கண்டிராத சிறு பறவைகள் தம் செந்நிற சிறகை விரித்தபடி  வானெங்கும் ஆர்பரித்தன. 


நினைவுக்கெட்டாத சம்பவங்களை காட்சியாக்கிப் பார்க்கத் தெரிந்த பாக்கியசாலியாக தன்னை மாற்றிக்கொண்டு அழிவற்றவைகளையும் சிலிர்ப்பூட்டக்; கூடியவைகளையும் தோற்றம் கொள்ளச் செய்ய நீலி முயற்சித்தாள். தேவனின் உரையாடலூடாக பரமரகசியத்தின் உச்சம் கண்டு மீண்டும் நிகழ்காலத்திற்கு வருவதற்கு அவளுக்கு முடியுமாயிருந்தது. 


‘எழுபது வேளாளர்ககள் தீயில் விழுந்து மடிய காரணமான பாவத்தை சுமப்பவள் நீ’ 


‘வணிகனுக்கு கொடுத்த வாக்கை காப்பாற்றிட அவ்வேளாளர் தம் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டனரே தவிர்த்து நானெங்கனம் அதற்கு காரணமாகுவேன்? 

‘வணிகனை பழி தீர்க்க அலைந்த நீ அவனுக்கு உதவ முன்வந்த வேளாளர்கள் பற்றியும் யோசித்திருக்க வேண்டும். கூடவே தன்னலமற்று வணிகனுக்காக தம் உயிரை பணயம் வைத்து உன்னிடம் வணிகனை அனுப்பிய அவர்களுக்காக நீ இரங்கியிருக்க வேண்டும்.’


‘அதற்காகத்தானே தனித்திருந்து இக்காட்டில் சபிக்கப்பட்டவளாய் அலைக்கழிகிறேன். இனியுமா என்னை தண்டிக்க வேண்டும்?’ 


‘நீலி நான் ஒன்றை தெரிந்துக்கொள்ள விரும்புகிறேன்’

‘கேளுங்கள் தேவனே’


‘உனது கர்மாவின் பாவங்களை போக்க நீ தவமிருப்பதில் தவறில்லை. எதற்காக என்னை துணையாக அடைய நினைக்கிறாய்?’ 


‘சொல்லித்தான் தெரிய வேண்டுமா என்ன? சாதாரணமாகவே பெண்பிறப்பென்பது அளவற்ற சக்திகளையும் ஆற்றல்களையும் தம்மகத்தே கொண்ட பிறப்பென்பது நீங்கள் அறிந்ததுதானே. அதிலும் எனையொத்த ஒரு பெண் ஆடவனினொருவனின் அதிகாரத்திற்குள் அடங்க வேண்டுமென்பதற்காக வரிசையாக இழப்புக்களைக் காண நேரிட்டால்…? நாளாந்தம் அனுபவித்த சித்திரவதைகளுக்கு  தனது ஆற்றல்களை அடக்க வேண்டுமென்ற ஒரு ஆணின் எண்ணமே தலையாய காரணம் என்பது தெரிந்து விட்டால்…? அவள் தன்னிலும் சக்தி மிக்க ஒரு ஆடவனை துணையாய் கொண்டிருக்கலாம் என எண்ணுவது இயல்பு தானே?’ 


‘இது சூழ்நிலையினாலான முடிவு அல்லது ஆசை. ஆனால் என்னை ஏன் எப்போதுமாய்  உச்சரித்து வேண்டிக்கொண்டிருந்தாய்?’ 


‘தேவனே… ஒரு பெண் தனது வாழ்வில் துணையாக கொள்ளுமொருவர் பற்றிய கனவுகளை பல வருடகாலங்கள் தமக்குள் சுமக்கிறாள். அது பொய்யாய் போனதா இல்லை சரிதானாவென்பதை வாழ்க்கையின் பாதி தூரத்தை கடந்த பின்னரேயே உணர்கிறாள். உணர்ந்தென்ன பயன் அத்தருணம் அவள் வாழ்வின் பிடிக்குள் இறுக்கமாய் பின்னப்பட்ட சந்தர்ப்பமாய்…. வெளியேற முடியா  துடிப்புடனானதாய்த்தான் அனேகமாய் அமைந்து விட்டிருக்கிறது. என்ன…! அவள் அதனை வெளிக்காட்டத் துணிவதில்லை.’ 


இறைவனின் மௌனம் கண்டு நீலி தானே மீண்டும் தொடர்ந்தாள். 


‘உங்களுக்கு தெரியாதது இல்லை தேவனே. தன்னை ஒரு ஆடவன் அடக்கியாள்வதை வேண்டுமானால் ஒரு பெண் விரும்பாமலிருக்கலாம். ஆனால் தன்னை அவன் வியக்கும் ஆளுமையுடன் எதிர்கொள்ள வேண்டுமென விரும்புதல் அவளது மிக இயல்பான விருப்பமாகத்தான் இருக்கமுடியுமல்லவா?  அப்படியான ஒரு துணையுடன் ஒருசில மணிநேரம் வாழ்ந்து மடிதல் கூட எல்லையற்ற இன்பமாகத்தானே அமையும்.  அண்டத்தை காக்கும் உங்களின் இந்த அருகாமை சிலபொழுதேயாயினும் என் தவத்தின் உச்சப்பயனே இதுதானென இதோ நான் பேருவகைக் கொண்டு பேசுகிறேனே இதனைப்போலவே.’ 


‘ஆக ஒரு பெண்ணுடன் வாழத்தலைப்படும் ஒவ்வொரு ஆணும் பெரும் ஆளுமையுடையவனாகத்தான் இருந்திட வேண்டும் என்கிறாயா?’


‘நிச்சயமாக இல்லை தேவனே.  தன்னை பற்றி அறிந்து கொண்டிருக்கிற ஒருவன் தனக்கு மிஞ்சிய துணையை வலிந்து சொந்தமாக்கிக் கொள்ளல் தவறு என்கிறேன். அவள் தன்னை மீறி செயற்படுவாளோ எனுமச்சத்தில் அவளை நாளாந்தம் வார்த்தைகளால் பலவீனப்படுத்துதலை தவறென்கிறேன்.’ 

‘நீலி இது ஒரு வகையில் அவரவர்களுக்கான கர்மாவின் பயனென்பது தானே உண்மை.’

‘உண்மையாக இருக்கலாம் தேவனே. ஆனால் பெண்களுக்கான ஆண்டவனின் பாரபட்சம் என்றுதான் நான் இதனைக் கொள்கிறேன். தனக்குரிய துணை தக்கதுதானா என ஒரு பெண் பரீட்சித்துக் கொள்ளும் மனநிலை பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளபடின் பொருந்தா துணையுடன் வாழும் பெண்களின் எண்ணிக்கை குறைவடையும் என நான் கருதுவது தவறாகுமா தேவா?’


‘உனது கருத்துக்கள் சரியென்றே கொள்வோமே… இப்போது உனதான விருப்பம் தான் என்ன?’


‘தேவனே வேறென்ன வேண்டும்? இந்நொடியில் சர்வமும் மறந்து மனதிலுள்ள குறைகளெல்லாம் இதுதானென சொல்லி முடித்தேனே… துணையொன்று தனக்குத்தரும் அதிகூடிய பாதுகாப்புணர்;வை அனுபவித்தேனே… மேனி சிலிர்ப்புற்று உள்ளம் நடுநடுங்க உன் திருவுருவம் கண்டு பூரித்தேனே… இதுதானே தேவா நான் வேண்டியது. என்னை மீண்டும் ஒரு பிறவிகாணா வரம் தந்து காத்தருள வேண்டும் ஐயனே.’


நீலி நிலத்தில் விழுந்து வணங்கினாள்.


காற்று சுழன்றடித்தது. ஒரு இலவம் மரத்து  காய்கள் வெடிப்புற்று பஞ்சு மொத்தமும் துகள்களாகி பறக்கத்தொடங்கியிருந்தன. சிறிது தூரம் பறந்துச்சென்ற அவை ஒரு கட்டத்திற்குப்பின் வண்ணத்துப்பூச்சிகளாய் மாறிக்கொண்டன. தேவன் ஒரு அழகான வண்ணத்துபூச்சியை கைகளில் ஏந்திக் கொண்டார். அதனை மிருதுவாக ஸ்பரிசித்து மோட்சம் தந்தார்.


அந்த வண்ணத்துப்பூச்சி படபடத்து துள்ளியாடியது. தேவனைச் சுற்றிச் சுற்றி பறந்தது. அதியுச்சியில் ஒருதடவை பறந்து பின் சாடாரென தாழ்ந்தது. சிறுநேரம் நிலத்தில் வீழ்ந்து இறந்தாற் போலவே கிடந்தது. பின் மேலெழுந்து பறந்த வண்ணம்  மோகம் தீர துங்ஹிந்த காட்டின் வனப்பினை இரசித்தபடி காட்டை நீங்கி மேகக்கூட்டத்துள் உற்சாகமாக மறையத் தொடங்கியது.


மாறுகொடு பழையனூர் நீலிசெய்த

வஞ்சனையால் வணிகனுயி ரிழப்பத்தாங்கள்

கூறியசொற் பிழையாது துணிந்துசெந்தீக்

குழியிலெழு பதுபேரு முழுகிக்கங்கை

யாறணிசெஞ் சடைத்திருவா லங்காட்டப்ப

ரண்டமுற நிமிர்ந்தாடு மடியின்கீழ்மெய்ப்

பேறுபெறும் வேளாளர் பெருமையெம்மாற்

பிறித்தளவிட் டிவளவெனப் பேசலாமோ

(சேக்கிழார் நாயனர் புராணம்)

Thursday, July 1, 2021

ஒரு சினேகிதனாய் ஜீவா ஐயா… (அனுபவப்பகிர்வு) - பிரமிளா பிரதீபன்

By On July 01, 2021

மிகப்பெரும் ஆளுமைகள் என வியக்கப்படும் ஒருசிலரால் மாத்திரமே தம்முள் மறைந்திருக்கும் சினேக உணர்வையும் குழந்தைத்தனத்தையும் வெகு இயல்பாக வெளிப்படுத்திடல் சாத்தியப்படுகிறது. சொல்லப்போனால் பிரமாண்டமான சக்தி கொண்ட ஒருவரின் முற்றிலும் வேறுபட்ட பக்கமொன்றாகவே இதனை எண்ணிக்கொள்ளவும் முடியும். 

எனது ஆரம்ப அனுபவம் கூட அத்தகையதொரு முரண்பாடான குழப்பத்துடனேயேதான் எனக்குள் பதிவாகியிருந்தது.  நான் ஜீவா ஐயாவை முதன்முதலில் சந்தித்த அந்த நாளை அப்படியே நிகழ்காலத்திற்கு கொண்டு வருவதில் எனக்கு எதுவித சிரமமுமில்லை. நான் இலக்கிய உலகிற்குள் காலடி எடுத்து வைத்த ஆரம்ப காலமது. மிகச்சரியாக கணித்துச்சொன்னால் 25.06.2006. 

அது ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை நாள். 

ஒரே கதையை பிரதியெடுத்து இருவேறு பத்திரிகைகளுக்கும் கூடவே மல்லிகை இதழுக்கும் தபாலிட்ட நம்பிக்கையில் ஜீவா ஐயாவை சந்திக்கவென்று மிகுந்த எதிர்பார்ப்புடன் அவரது அலுவலகத்தைத் தேடிக்  கண்டுப்பிடித்திருந்தேன். 

புத்தகங்கள் குவிந்த அறையொன்றிற்குள் கொஞ்சமாய் தெரிந்த இடைவெளியில் ஒரு சாய்கதிரையை போட்டு உறங்கினாற் போல சாய்ந்திருந்தார். என் வருகையை காலடி சப்தம் உணர்த்தியிருக்க வேண்டும். மெல்ல அசைந்தெழுந்து கூர்ந்து பார்த்தார். ‘யார் நீ..?’ என்பது போன்றதான அந்தப் பார்வையில் இன்னும் பல வினாக்களையும் வினவியதாய் தோன்றியது. உடனே நான் என்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ளத் தொடங்கினேன்.  

எனது பெயரைக்கேட்ட மறுநொடி அவரது முகம் மிகக்கடுமையாக மாற்றமடைந்தது. முதலில் என்னை அமரச்சொல்லி ஒரு கதிரையை காட்டினார். ‘இலக்கியத் துரோகி’ எனும் முதல் வார்த்தையை என்மீது வீசினார்.

நான் பதறி நிலைகுலைந்து தடுமாற்றத்துடன் அவரை எதிர்கொண்டேன். மொத்த வெறுப்பையும் தன் பார்வைக்குள் வைத்தபடி புத்தகமாக்கப்படாத ஒரு தொகை தாள்கட்டுகளை எடுத்து இருபத்துமூன்றாம் பக்கம் திருப்பினார். அங்கே ‘கண்ணாடிப்பிம்பம்’ எனும் எனது சிறுகதை பிரதியெடுக்கப்பட்டிருந்தது. 

எனது சிறுகதையை அச்சுத்தாளில் கண்ட பிறகான அப்போதைய என் மனநிலையை துல்லியமாக என்னால் சொல்லத்தெரியவில்லை. ஆனால் அவரது கோபத்திற்கான காரணம் கம்பீரமான தொனியுடன் என்னை சுழற்ற ஆரம்பித்தது.    

ஒரே கதையை இருவேறு இடங்களுக்கு அனுப்பியதை தன்னால் ஒருபோதும் மன்னிக்க முடியாதென்றும் தான் அதனை தெரிவு செய்து அம்மாதத்திற்கான புத்தக வடிவமைப்பையெல்லாம் செய்தான பின் அதே கதை அதே தலைப்புடன் அன்றைய தினக்குரல் பத்திரிகையில் பிரசுரமாகியிருப்பதாகவும் சொன்னார். தினக்குரல் பத்திரிகையை எடுத்துக் காட்டினார். இது தனது நம்பிக்கைக்கு செய்த துரோகமென்பதையும் தனது சிரமத்தையும் திரும்பத் திரும்ப கூறி ஆத்திரம் தீர திட்டினார். 

நான் ஸ்தம்பித்து நின்றிருந்தேன். ஏறக்குறைய அழுகையை அடக்கிக் கொண்டிருந்தேன். நம்பிக்கையிழந்து அவரை பார்த்தவளாய் அடிக்கடி எச்சில் விழுங்கிக் கொண்டேன். ஏதோ கதைக்கவும் முயற்சித்தேன். பின் ‘அப்படி அனுப்பக் கூடாதென்பது எனக்குத்தெரியாது’ என தயக்கத்துடன் கூறியபடி அடுத்த வார்த்தை பேச வராமல் தடுமாறினேன். 


சிறிது நேரம் இருவரும் பேசாமல் மௌனித்துக்கொண்டிருந்தோம். வெளிறிய என் முகம் அப்பட்டமாக எனது மனவுணர்வுகளை காட்டிக்கொடுத்திருக்க வேண்டும். 

சிறிது நேரத்திற்குப்பின்  ‘சரி போகட்டும் விடு. இனி அப்படி செய்யக்கூடாது’ என்றார். அவரது குரலில் கோபம் தணிந்திருந்தது. மீண்டும் அமரச்சொன்னார். தண்ணீர் போத்தலை எடுத்துத்தந்தார்.  

எனைப்பற்றிய எல்லாம் விசாரித்தறிந்தார். இடைக்கிடை ஒரு குழந்தைச்சிரிப்பை விசிறியபடி நிறைய பேசினார். சிறிது நேரத்திற்குள் இறுக்கம் தளர்ந்த வித்தியாசமான ஒரு சூழலை நாங்கள் உருவாக்கிக் கொண்டதாய் தோன்றியது.  எங்களது ஸ்னேகம் மெல்லமாய் அங்கே அத்திவாரமிட்டுக்கொள்ளவும் ஆரம்பித்திருந்தது. 

தொடர்ச்சியாக நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் அவரை சந்தித்தேன். இலக்கியம், உலகம், அரசியல், நட்பு அனுபவம் இன்னபிறவென மனம்விட்டு பரஸ்பரம் தயக்கமேயின்றி பேசிக்கொண்டோம். இனிப்பு வாங்கி சாப்பிட்டோம். பகலுணவை பகிர்ந்து உண்டோம். மொத்தத்தில் ஜீவா ஐயா நம்பிக்கையானதொரு இலக்கிய நண்பனாக மாத்திரமே எனக்குள் பதிவாக தொடங்கியிருந்தார். 

அப்படியான ஒரு சந்தர்ப்பத்தில்தான் இன்றுவரை நான் நினைத்து வியக்கும் ஒரு  அழகான காதல் கதையை என்னிடமவர் பகிர்ந்துக் கொள்ள தொடங்கினார். அதனை எனையொத்த இன்னும் பல நண்பர்களிடமும் அவர் பகிர்ந்துக் கொண்டிருக்கவும் வாய்ப்புண்டுதான். ஆனால் என்னை மிகவும் பாதித்த சம்பவமாகவே அது அமைந்துவிட்டிருந்தது. 

அக்கதையை அவர் இரசித்து சொன்ன விதமும் தன் காதலை நிகழ்காலத்திற்குள் புகுத்திய முறையும் அத்தனை அற்புதமாக இருந்தது. 

‘நான் ஒருத்திய காதலிச்சனான்;’ என்றவாறு மிகச்சாதாரணமாகத்தான் அக்கதையை ஆரம்பித்தார். எனினும் கதைக்கூறலினூடே அவர் காட்டிய அந்த உணர்வுக்கொந்தளிப்புகளை அப்போது நான் உணர்ந்து கொண்டதாலேயே இன்றும் என்னால் அதனை நினைவுப்படுத்திட முடிவதாய் தோன்றுகிறது. அவர் காதல் எனும் சொல்லை உச்சரித்த போதில் ‘கா’ எனும் எழுத்திற்கு பின் மெல்லிய அதிர்வொலி காற்றுடன் ஊடுருவி… ஓரிரு மாத்திரைகள் தாமதித்தே ‘தல்’ எனும் எழுத்துக்கள் ஒட்டிக்கொண்டன. 

அத்தனை தீவிரமாய் அனுபவித்து அவர் கதை சொல்லிய அவ்விதமானது அதன் ஆழத்தையும் தீவிரத்தையும் எனக்கு உணர்த்தியிருந்தன. 

அவள் பெயர் லில்லி. தன் பக்கத்து வீட்டுப்பெண். தங்கள் வீடுளுக்கிடையில் ஒரு மதில். அம்மதிலைச் சூழவும் படர்ந்த அழகான மல்லிகைப்பந்தல். 

தாங்கள் அறிமுகமாகியது… பேசிக்கொண்டது… புரிந்துக்கொண்டது எல்லாமே அந்த மல்லிகை பந்தலுக்கு அடியிலான மதிலுக்கு இரு புறங்களிலேயே. 

ஒரு நாள் வழமைபோல அவர் லில்லி என அழைக்க பதிலாய் ‘தம்பி’ என ஒரு குரல் கேட்கிறது. அவளது தாய் அங்கே நிற்கிறாள். தனது நிலையினை புரிய வைத்து தன் மகளை விட்டுவிடும்படி கெஞ்சுகிறாள். இதனை லில்லியிடம் சொல்ல கூடாதெனவும் சத்தியம் வாங்கிக் கொள்கிறாள்.

ஒரு பெண்ணைப்பெற்ற தாயின் பரிதவிப்பு இது.  ஒரு எழுத்தாளன். இலக்கியவாதி சக உயிர்களை மதிக்கத்தெரிந்த ஒரு மானிடன் வேறென்ன செய்துவிட முடியும்? அதையேதான் அவரும் செய்திருக்கிறார். அக்கதையை அதற்கு மேல் அவர் தொடர விரும்பவில்லை. ஆனால் என்னால் அவ்விடத்திலேயே அக்கதையை நிறுத்திக் கொள்ள முடியவில்லை. 

 ‘அப்போ இந்த மல்லிகைப்பந்தல் என்ற பெயர் அந்த ஞாபகமாகத்தானா?’ என்ற என் வினாவிற்கான பதிலாக பலமாக அவர் தந்த சிரிப்பில் என்னால் ஊகிப்புகள் எதனையும் செய்ய முடியவில்லை. எனினும் அம்மல்லலிகைப் பந்தலை ஜீவிக்க வைக்கவே தொடர்ச்சியாக உரமும் வாசனையும் தந்து மாதமொரு இதழை மலர்விப்பதாக எனக்கு நானே நம்பிக்கொண்டேன். மிகுந்த ஆச்சரியப்பட்டேன். 

பல்லாண்டுகாலமாய் நிறைவேறா ஒரு ஆசையை சுமந்தபடியே வாழ்தல் என்பதுவும் அதன் நினைவாக அந்த மல்லிகை பந்தலையே தனது அடையாளமாக்கிக்கொள்ளல் என்பதுவும் பேசிக்கடந்துப்போகும் ஒரு சாதாரண விடயமா என்ன? ஆனால் அவர் அதனை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை. தனது அனுபவங்களுள் ஒன்றென அதனை கருதியதை  போலவே காட்டிக்கொண்டார்.

ஜீவா ஐயா மலையக எழுத்தாளர்கள் மீது மிகுந்த அபிமானம் கொண்டவர். அடுத்த மலையக தலைமுறையினரின் தேவை பற்றியும் அர்களிடத்தே காணப்படக்கூடியதான குறைபாடுகள் பற்றியும் இடையறாமல் பேசிக்கொண்டே இருப்பார். என் மீதான நம்பிக்கையை அதிகமாக கொண்டிருந்ததுடன் எனக்கான அடித்தளத்தை உறுதிபடுத்திட வேண்டுமென வழிநடத்தவும் தொடங்கினார். என் எழுத்துக்கள் மீதான நம்பிக்கையை எனக்குள் விதைக்க வேண்டுமென நிறையவே முயற்சித்தார். எனது சிறுகதை தொகுப்பொன்றை மல்லிகைப்பந்தலினூடாக வெளியிடுவதில் பெரும் பங்களிப்பை செய்திருந்தார். மலையகத்திற்கான ஒரு பெண் எழுத்தாளரின் தேவைப்பற்றி நான் உணர வேண்டுமென விரும்பினார். 

ஏராளமான புத்தகங்களை அறிமுகப்படுத்தி அவற்றிறையெல்லாம் வாசிக்கும்படி அள்ளித்தந்தார். எழுத்தாளர் ஜெயகாந்தனை பற்றி அடிக்கடி பேசிக்கொண்டிருப்பார். அவருடன் திருநெல்வேலி இருட்டுக்கடை அல்வா சாப்பிட்ட அனுபவத்தை சுவைத்துச் சுவைத்து நினைவுப்படுத்துவார். அதனையொத்ததாய் ஐயா தெரிவு செய்து வைத்திருந்த இலக்கிய நண்பர்கள் சிலருடன்  KFC யில் உருளைக்கிழங்கு சிப்ஸ் சாப்பிட வேண்டுமென திட்டமிட்டார். அந்த திட்டமிடலில் எனது பங்களிப்பும் வெகுவாக இருந்தது. ஆனால் கடைசிவரை அந்த ஆசையை எங்களால் நிறைவேற்றிக் கொள்ள முடியாமலேயே போனது.   

இப்படியே எங்களது நட்பு இலக்கியம் தொடர்பாகவும் சமயங்களில் இலக்கியம் தாண்டிய உள்ளன்புடனுமாய் விரிவடைந்தபடியே இருந்தது. தொடர்ச்சியாக ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமைகளிலும்  என் மூத்த இலக்கிய நண்பனை பார்க்கச்செல்வதில் எனக்கும் அலாதி விருப்பமிருந்தது. 

ஐயா ஓய்வுபெற எண்ணி மல்லிகை அலுவலகத்தை விட்டு வெளியேற ஆயத்தமாகிய கடைசி சில நாட்கள் துயர்மிகு நாட்களாக மாறின. அவரது மனநிலையை எனதாக்கி நான் துயருற்றேன். அதன் பிறகாய் எங்கள் சந்திப்பும் மெல்ல மெல்ல குறைய ஆரம்பித்தது. கால ஓட்டத்துடன் ஓடத்தொடங்கிய நான் ஐயாவின் பிறந்ததினத்தன்று மாத்திரமே அவரை சந்திக்கச் செல்வதென்பதாய் சூழ்நிலை மாறத்தொடங்கியது. 

அப்படியான ஒரு பிறந்ததினத்திற்கு அவரை சந்திக்க மகனுடன் சென்றிருந்தேன். இன்னும் சில எழுத்தாளர்களும் அவரது வீட்டில் அமர்ந்திருந்தனர். ஐயாவின் தோற்றத்தில் பெரிய மாற்றம் தெரிந்தது. உள்ளம் குழைய அவரது கைகளை இறுகப்பற்றிக் கொண்டேன். அவரை பார்த்து சிரித்தேன். 

‘நீ யார்’ என கேட்டபடி யோசிக்கத் தடுமாறினார். அவருக்கு என்னை கொஞ்சமும் நினைவில்லையென்பது அதிர்ச்சியாகவிருந்தது. பக்கத்திலிருந்த எழுத்தாளர்கள் என்னை அவருக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்துக்கொண்டிருந்தனர். அந்த நொடிகளை என்னால் ஏற்கவே முடியவில்லை. அழுகை பீறிட்டு வெடித்துவிடுமாப் போல் இருந்தது. என்னால் அதற்கு மேல் ஒரு நிமிடந்தானும் அங்கே நிற்க இயலவில்லை. ஞாபகத்திற்காக ஐயாவுடன் சேர்ந்து ஒரு புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறினேன். 

அதுவே எனக்கும் அவருக்குமான கடைசி சந்திப்பாக அமைந்தது. 

டொமினிக் ஜீவா எனும் பெரும் ஆளுமைக்குள் ஒரு மெல்லிய பூவையொத்த சினேகிதன் மறைந்திருந்தமை பற்றி பெரிதாய் யாருக்கும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதால் இதனை பகிர்ந்துக்கொள்ள விரும்பினேன்.  அந்த மிடுக்கு, கம்பீரம். திமிர், தூய்மையான நேசம் எல்லாம் கலந்த என் மூத்த நண்பனை நினைவுகளில் எப்போதுமாய் வைத்திருக்க எனையொத்தவர்களால் நிச்சயமாய் முடியுமெனவும் நம்புகிறேன். 

நன்றி. 

நெடுவாழ்வின் எழுதித்தீரா நினைவு: டொமினிக் ஜீவா

Wednesday, October 7, 2020

உரப்புழுக்கள் - பிரமிளா பிரதீபன்

By On October 07, 2020

 ‘வாங்க… சட்டுன்னு மிச்சமீதாரிய அள்ளி வச்சுட்டு போயிருவம்’ என்று அவசரப்படுத்தியபடி உரக்குவியலிற்கருகில் நின்று கொண்டிருந்தாள் சுரேகா. மீண்டும் அவர்கள் மண்வெட்டியால் உரத்தைக் கிளறி யூரியா பேக்குகளுக்குள் அள்ளித் திணிக்கத் தொடங்கினர். ஒவ்வொரு கிளறலின் போதும் குபுக்கென வந்துமோதிய மணம் அவர்களை மூச்சடக்கி முகம் சுளிக்க வைத்துக்கொண்டிருந்தது.


சுரேகா மண்வெட்டியால் உரத்தைக் கிளறக்கிளற கைகளால் மற்றயவர்கள் அதனை அள்ளிப்போட்டனர். ஒவ்வொரு தடவையிலான பிடியிலும் கைகள் நிரம்ப வெள்ளைப் புழுக்களும் சுருண்டுக்;கொள்ளும் இயல்புடைய மண்நிற புழுக்களும் தாராளமாக அகப்பட்டன. 


வானிலிருந்து இறங்கிக்கொண்டிருந்த வெயில் அப்போதுதான் ஒரு பக்கமாய் சரிந்து தொங்க ஆரம்பித்தது. அதன் ஒளிக்கீற்றுகள் அடர்ந்து திரண்ட கடும்பச்சை வண்ண செம்பனை வாதுகளுக்கூடாக ஊடுருவி அவர்களது மேனியில் பட்டும் படாமலுமாய் வாதுகளின் நிழலசைவிற்கொப்ப தெறித்துக்கொண்டிருந்தன. 


காற்றுடன் கலந்துவந்த உரக்குவியலின் துர்வாடை நாசியை விட்டகலாமல் அவர்களையே சூழ்ந்து மீண்டும் மீண்டுமாய் சுழன்றபடியேயிருந்தது. கைகளிரண்டையும் ஒருங்கே சேர்த்து மணந்து பார்த்தாள் சுரேகா.  குடலை புரட்டி வெளியே இழுத்துவிடுமாப்போல் கோழி எச்சத்தின்  நாட்பட்டதொரு வாடை முகத்திலறைந்து மீண்டது. 


தசைகளின் மிக மெல்லிய கலங்களுக்குள் கசிந்து உள்நுழைந்து உறைந்து போயிருந்த அவ்வாடையை உடலிலிருந்தோ அல்லது நினைவிலிருந்தோ அகற்றி விடுதல் அத்தனை சுலபமில்லையென்றே அவளுக்குத் தோன்றியது. “வ்வேக்” என்று தோள்களைக்குலுக்கி தனக்குத்தானே முகம் சுளித்தவளாய் குனிந்து புற்தரையில் ஒருதடவை கைகளை அழுந்த தேய்த்தெடுத்து பச்சைப்புல் வாசனையை உள்ளங்கைகளுக்குள் ஏற்றிக்கொள்ள முயற்சித்தாள்.


இந்த உரவேலை தனக்குத் துளிதானும் பிடிக்கவில்லை என்பதை அறிந்த பின்னரே அனுர தன்னை இதற்கு பணிக்கிறானென சுரேகாவால்  ஊகிக்க முடிந்ததென்றாலும் தன் விருப்பத்திற்கு மாறாக அவனுடன் உறவு வைத்துக்கொள்ள அவளுக்குக் கொஞ்சமும் நாட்டமிருக்கவில்லை. என்றாலுமே ஒவ்வொரு நொடிப்பொழுதினையும் கடத்த முடியாமல் இந்த புழுக்குவியலுக்குள் பிணைந்து சாகும் நிலையை காட்டிலும் ‘பேசாமல் அவனுக்கு ஒத்து போயிருக்கலாமோ…!’ 


நினைக்கும் போதே அடிவயிற்றிலிருந்து பிரட்டிக்கொண்டு வந்த ஒன்றை வலிந்து வாந்தியாக வெளியே கக்கினாள். தண்ணீர்ப் போத்தலை சாய்த்து தொண்டையை சிறிதளவு நனைத்துக் கொண்டாள். 


பசியுணர்வு மெல்ல மெல்ல அதிகரித்து உடலைக் களைப்படையச் செய்து, உடலெங்கிலும் புழுக்கள் ஊர்ந்து தன்னை மொய்த்துக் கொண்டிருக்கும் உணர்வை மேலோங்க வைத்தது.  எதிர்பாராமல் வியர்வை வெளியேறி உடலை பிரட்டி… கசக்கி… கண்களை அப்படியே இருட்ட வைத்துக்கொண்டு… அவள் புற்தரையில் சடாரென விழுந்துக் கிடந்தாள். 


‘ஐயயோ சுரேகாவுக்கு கலந்(த்)த”


‘சாப்புடு சாப்புடுன்னு அடிச்சுக்கிட்டேன் கேடட்டாளா பாவி…”


‘இப்ப என்னடி பண்றது வெரசுனா தண்ணிய கொண்டாங்க”


அவர்கள்; பதறியடித்து தண்ணீர் தெளித்து கைகளால் விசிறத் தொடங்கினர். 


 ‘சுரேகா.. சுரேகா …’ என்று மெதுவாக அழைத்தாள் மயிலி. எதுவித அசைவும் இருக்கவில்லை. ‘மூச்சிருக்கான்னு பாருடி’ என்றபடி வயிற்று மேற்பரப்பில் கையை வைத்துப் பார்த்தாள் முகுந்தினி. 


அவர்கள் என்ன செய்வதென்றறியாமல் ‘யாராவது இருக்கீங்களா’ என சத்தமாக கத்த தொடங்கினர். 


தூரமாய் கேட்டுக்கொண்டிருந்த பைக் சத்தம் தங்களை நோக்கி வருவதையொத்த பிரமையை தோற்றுவித்தது. முகுந்தினி அவசரமாக பாதையோரத்திற்;கு சென்று மீண்டுமொருமுறை சத்தமிட்டாள். 


அனுர மாத்தியா நிதானமாக வண்டியை நிறுத்திவிட்டு உரக்;குவியலருகிற்கு ஓடிவந்தான். கிளறப்பட்ட உரத்திலிருந்து மேலெழுந்திருந்த வாடையை ஒருகையால் வாயை பொத்தியவாறு தவிர்த்துக் கொண்டு என்ன நடக்கிறதென்று பார்வையால் தலையசைத்து வினவினான். 


‘தவால் கேமைக்கு போகலங்கைய்யா.. திடுதிப்னு இப்டி விழுந்துட்டா’ 


‘இந்த நாத்தம் புடிக்கலன்னு சொல்லிகிட்டிருந்தா’


‘அவளுக்கு  உன மாதிரின்னும் சொன்னா சேர்’  


அவர்கள் சிங்களம் கலந்த தமிழில் விளக்கமளித்தார்கள்;. அனுர உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டான். இப்படி ஒரு சந்தர்ப்பம் அமையுமென்;று அவன் கொஞ்சமும் எண்ணியிருக்கவில்லை. 


சற்றும் யோசிக்காமல் சுரேகாவை கைகளிரண்டால் ஏந்தித் தூக்கிக் கொண்டபடி வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினான். அவர்கள் மூவரும் பின்னாலேயே ஓட எத்தனித்தாலும் அனுர மாத்தியாவின் நடைக்கு ஈடுகொடுக்க முடியாமல் சற்றே தாமதித்து பின் ஏதோ யோசித்தவர்களாய் உரக்குவியலருகிற்கே சென்று தங்கள் வேலையை தொடர்ந்தனர். 


செம்பனை கொத்தின் பாரத்தை சதா சுமந்ததில் திடப்பட்டிருந்த சுரேகாவின் வாக்கான உடலை தன் கைகளால் சுமந்து செல்ல அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. மயங்கிய அவளின் முகத்தை உற்று நோக்கியவாறு அவளை அதிகம் அசைக்காமல்  நடந்தான். காதருகிலிருந்த சுருள் முடிக்குள் மறைந்திருந்த சிறு மச்சமொன்று அருகே பார்க்கும் போது பளிச்சென்று மிகத்துல்லியமாகத் தெரிந்தது. அது அவளுக்கு அழகாயிருப்பதாயும் தோன்றியது. அவளது மேனியின் வியர்வை கலந்த பெண்மணத்தை அனுபவித்து நுகர்ந்தபடியே அவன் உல்லாசமாய் நடந்துக்கொண்டிருந்தான்.  


அவளது மயக்கம் மெல்லமாய் தெளியத் தொடங்கி, தலை மிகக்கணமாய் வலியெடுத்தவண்ணமிருக்க தன்னை யாரோ ஊஞ்சலில் வைத்து ஆட்டுவதையொத்து… அவள் ஒருநொடி சுதாகரித்து கண்விழித்து அக்கம் பக்கம் பார்த்தாள். தானொரு ஆடவனின் ஸ்பரிசத்திற்குள் அடங்கியிருப்பதையுணர்ந்து உடனே தரைக்கு பாய்ந்து ஒதுங்கிக் கொண்டாள்.


‘எப்டியிது… நான்…’ வார்த்தைகள் வராமல் தடுமாறி உளறினாள். 


‘நீ மயங்கிட்ட சுரேகா’ 


இவன் எவ்வளவு தூரம் தன்னை சுமந்துகொண்டு நடந்திருக்கக்கூடுமென்று எண்ணியபடியே கைகளிரண்டையும் உதறித் துடைத்துக்கொண்டாள். 


‘எனக்கு சரியாகிடுச்சி…  நா போகனும்’ 


‘அந்த காண் தண்ணில கைகால் கழுவிட்டு வா. கொஞ்சம் பேசணும்.’ 


நேரே வயலுக்கு நடுவில் ஓடிய சிறிதளவு நீர் பரப்பிற்குள் கால்களையும் கைகளையும் தேய்த்து கழுவிக்கொண்டாள்.  அனுர தன்னை ஸ்பரிசித்திருக்கக்கூடிய பகுதிகளை விரல்களால் தேய்த்து கழுவி ஒதுக்கினாள். 


‘நா யார் பின்னாடியும் இப்படி அலைஞ்சதில்ல சுரேகா…’


அவள் எதுவுமே பேசவில்லை. 


‘ஒனக்கு சும்மாவே பேர் போடுறேன்… ஒம்புருசனுக்கும் கட்டுபொல் லொறில வேல போட்டுதாறேன். இன்னும் வேறென்ன வேனுமின்னு கேளு…”


அவள் தலை நிமிர்ந்து ஒரு தடவை அவனை பார்த்து பின் குனிந்துக்கொண்டாள்.


‘என்னயபத்தி ஒனக்கு நல்லாவே தெரியும். என்னய பகச்சிகிட்டு இந்த தோட்டத்துல வேல செஞ்சிற முடியும்னு மட்டும் நெனச்சிறாத… நீயா விரும்பி ஏங்கிட்ட வருவன்னு எவ்வளவு நாள்தான் காத்திருக்க முடியும் சொல்லு ?’ 



மீண்டும் அவனே கெஞ்சும் குரலில் சற்றே குனிந்து ‘யாருக்கும் சொல்ல மாட்டேன் சுரேகா’ என்றான்.


சிறிதுநேர மௌனத்திற்குப்பின்  ‘எனக்கு புடிக்கல’ என்றாள்.


‘ஏனாம்! ஓம் புருசன புடிச்சிருக்கோ. இல்லாட்டி முந்தியிருந்த கயான் மாத்தியாவதான் இன்னமும் புடிச்சிருக்கோ…’ குரலை சற்றே உயர்த்தி கோபப்பட்டான். 


‘ச்சே…!’ அவள் அவ்விடத்தில் நிற்க பிடிக்காமல் திரும்பி நடக்கத் தொடங்கினாள். அழுகை வெடித்து வெளியே சிதறியது. வழிந்த கண்ணிரை துடைத்துக்கொள்ளாமல் தேம்பியபடியே திரும்பிப் பார்க்காமல் அவசரமாக நடந்தாள். 


‘நாளைக்கும் ஒனக்கு கோழியொரத்துல தான் வேல போடுவேன் சொல்லிட்டேன்’ 


அவன் ஆத்திரம் மேலிட சத்தமாக கத்தினான். 


‘விட மாட்டேன்டி… நீயா வார வரைக்கும் விடவேமாட்டேன்’


சுரேகா முணுமுணுத்துக்கொண்டே நடந்தாள். 


‘ஊருக்கே இந்த விஷயம் பத்தி ஏதோ ஒரு துளியாவது தெரிஞ்சிருக்கும் போது என் புருசனுக்கு மட்டும் தெரிஞ்சிருக்காதா பின்னே…! என்னனு ஒருவார்த்த கேட்டுக்காத அந்த நாயெல்லாம் எதுக்காக கல்யாணம் செஞ்சுக்கனும் ? நாங்க யாருயாரோடவோ ஒத்து போகையில அவனுங்க வலிக்காம பேர் போட்டு சம்பளம் எடுக்குறதுமில்லாம சரியான சமயத்துல வேசி பட்டமும் கட்டத் தயங்காத இந்த முதுகெலும்பில்லாத புருசனுங்களதானே மொதல்ல கொன்னு பொதைக்கனும்’


தன் கணவனின் உறுதியற்ற நிலையின் விபரீதமே இதுவென்றெண்ணி தன்னைத்தானே நொந்துக்கொண்டாள். 


லயத்தில் நடப்பதான எல்லா சண்டைகளிலுமே நடத்தை குறித்ததான ஏதோ ஒரு குற்றச்சாட்டை முன்வைத்தே ஒவ்வொரு பெண்ணும் வார்த்தைகளால் தாக்கப்படுகிறாள். எதிர்த்துப் பேச தகுதியற்றவளாய் அவ்வப்போது புறக்கணிக்கப்படுகிறாள்.


;ஒந் தலையில உள்ள முடிய எண்ணினாலும் புருசன்மார எண்ண முடியாது…’


‘நீ பேசாதடி அந்த மாத்தியாவோட படுத்தவ தானே நீ…’ 


சமயங்களில் தன் கணவனின் வார்த்தைகளாலேயே அவமானப்படும் ஒருத்தி ஏன் அவனுக்காக இன்னொருவனிடம் மண்டியிட வேண்டும்…? 


உயிரே போனாலும் தன்னால் அனுரவை அனுசரித்து போக முடியாதென்றே அவள் தீர்மானித்திருந்தாள். ஆனால் அவனை எதிர்த்துக் கொள்ளவும் முடியாத நிலையில் என்னதான் செய்து சமாளிப்பது..? கணவனிடமே சொல்லி பார்க்கலாமா…? ம்ஹீம்… வேலைக்காகாது. பின் பெரிய துரையிடம் சொல்லலாமா..? இல்லை அவர் தனக்கு சாதகமாக ஒருபோதும் பேசுவதற்கான வாய்ப்பு அறவும் இல்லை. 


 எந்த ஒரு ஆதாரமும் இல்லாமல் ஒருவனை எதிர்த்துக்கொண்டு எப்படி அவனிடமே வேலை செய்வது…! 


சுரேகா குழப்பத்தில் இருந்தாள். கணவன் கோபமாக வீட்டுக்குள் வந்தது தெரிந்தும் காரணம் கேட்கத் தோன்றாமல் டீவி பார்த்தபடியே சமைத்துக் கொண்டிருந்தாள். 


 குடித்து மூழ்கி சுயநினைவில்லாமல் இருப்பவனுக்கு கோபம் ஒரு கேடு” வாயில் வந்த கெட்ட வார்த்தைளையெல்லாம் கோர்வையாக்கி அவனை ஆசைத்தீர திட்ட வேண்டும் போலிருந்தது. வாய்குள்ளாகவே சத்தம் வெளிவராமல் சொல்லிக் கொண்டாள். 


அவன் குசினிக்கும் இஸ்தோப்புக்குமாய் நடந்தபடி அடிக்கடி அவளை வெறித்துப் பார்த்தான். 


குடி போதையில் தடுமாறுகிறானாயிருக்குமென எண்ணினாள். அவன் நிஜமாகவே பயங்கர கோபத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும். எதிர்பாராத தருணமொன்றில் திடீரென டிவியை எத்தி விழுத்தினான். விழுந்து சிதறிய அதன் பாகங்கள் குசினுக்குள்ளுமாய் பரவிக் கிடந்தன. அதிர்ந்து போனவளாய் அவனை அதிசயித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள.


‘என்னடி புதுசா பத்தினியாட்டம் பேசுறியாமே..?’ 


அனுர ஏதாவது சொல்லியிருக்க வேண்டும். அல்லது குடிக்க வாங்கி கொடுத்து ஒரு தொகை கணக்கு பேசியிருக்க வேண்டும். 


யோசித்தவாறே விழுந்து கிடந்த டிவி துண்டுகளை சேர்த்துப் பொறுக்கினாள். 


‘போற போக்குல ஏதோ பதில சொல்லிட்டு போனா அவனென்ன தொரத்திட்டு வரவா போறான் ? கொஞ்சம் விட்டு பிடிச்சு தானே வாழனும். என்னமோ பெரிய கோடீஸ்வரியாட்டம் !’  


‘ஓஹோ ! எல்லாமே தெரிஞ்சு தான் பேசுறீங்களோ ? அப்ப எவன் கூப்டாலும் நா போயிடனும் அப்டிதானே!’


‘போயிட்டுவந்தாதான் என்னங்குறேன் ?”  


பட்டென கூறியவன் அவளது முகம் பார்க்க விரும்பாமல் அவ்விடத்திலிருந்து நகர்ந்தான்.  


அதற்கு பிறகாய் இருவரும் எதனையுமே பேசிக்கொள்ளத் துணியவில்லை.  


நடு வீட்டில் கால் நீட்டியமர்ந்து ஏதேதோ சொல்லி புலம்பத் தொடங்கினாள். தன் வாழ்வை கேள்விகுறியாக்கும் ஒரு போத்தல் சாராயத்தையும் அப்படியே தன் தாயையும் நினைத்து கொஞ்சம் அழுதுகொண்டாள். 


லயத்து மத்தியில் உள்ள வீடு சுரேகாவினுடையதென்பதால் சத்தம் கேட்ட மறுகணம் அக்கம் பக்கத்தில் உள்ளவர்கள் சுரேகா அழுது கொண்டிருப்பதை வந்து பார்த்துவிட்டு சத்தமே இல்லாமல் அகன்றார்கள். தவறியேனும் யாராவது அவளுக்கு சார்பாகப் பேசினால் பேசினவனை அவளுடன் சேர்த்து வைத்து கொச்சையாகத் திட்டத் தொடங்குவான். கேட்டது பெண்னென்றால் அவள் கணவனையோ தகப்பனையோ இழுத்து ஆன மட்டும் கதை பேசி முடிப்பான். நமக்கேன் வம்பென்று கண்டும் காணாமல் போக அவர்கள் அனேகமாக பழகி விட்டிருந்தார்கள்.   


பாவாடையை சற்றே உயர்த்தி மூக்கை சிந்தி துடைத்துக் கொண்டாள் சுரேகா. ‘இந்த மானங்கெட்ட மூதேசிக்காக நா எதுக்கு அழுவனும்’   சத்தமாகவே சொல்லிவிட்டு எழுந்து பரபரவென ஆடைகளை கலைத்தொதுக்கி உள்பாவாடையை மார்பளவிற்கு உயர்த்திக் கட்டியபடி கிணற்றடிக்குச் சென்றாள். அது வெயில் காலம் என்பதால் கிணறு வரண்டு அடியோடு சிறிதளவு நீரள் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது. 


‘இவனுங்க மனசுமாதிரியே தண்ணியும் வத்தி போய் கெடக்கு… கட்டுபொல் மசுறுபொல்லுன்னு என்ன எலவையோ நாட்டு வச்சி தண்ணி பூரா உறிய வக்கிறதும் இல்லாம நம்ம உசுரையும் வாங்கி தொலைக்குதுக… சனியனுங்க சனியனுங்க….’ முணுமுணுத்தப்படியே வாசற்படியருகில் வைத்திருந்த குடத்துத் தண்ணீரை கழுத்தோடு ஊற்றி உடலை நனைத்துக் கொண்டாள். உடலில் ஒட்டியிருந்த பிசுபிசுப்புடன் அவளது ஆத்திரத்தையும் சேர்த்தெடுத்துக் கொண்டே நீர் வழிந்தோடி கல் வாசலில் தேங்கி நின்றது. நீர் தேங்கத்தொடங்கியதைக் கண்ட மாத்திரத்தே இரண்டு லயத்து நாய்கள் விரைந்து வந்து அந்தத் தண்ணீரை நக்கி அருந்தத் தொடங்கின.   


ஏதாவதொரு தீர்க்கமான முடிவெடுக்க வேண்டுமென்று எண்ணியபடியே நிமிடங்களை கடத்திக்கொண்டிருந்தாள். மனது  யோசிக்கத் திராணியற்று அந்த ஊரின் மண்ணை போலவே வரண்டு போயிருந்தது. மீண்டும் மீண்டுமாய் ‘போயிட்டுவந்தாதான் என்னங்குறேன்…?” என்ற வார்த்தையின் எதிரொலிப்பிற்குள்ளாக நினைவு சஞ்சரித்தது. 


எண்ணவோட்டங்கள் விசித்திர வேகத்தில் தடுமாறிக்கொண்டேயிருக்க, ஏதோ ஒரு வேகத்தில் விறுவிறென நடந்து அவளுடைய சிறிய கறுப்பு நிற கைபேசியை எடுத்து அனுர மாத்தியாவின் இலக்கத்தைத் தேடினாள்.  எதையெதையோ அமத்தி தேடி எப்படியோ அவனுடைய இலக்கத்தை அடையாளங் கண்டு கொண்டவளாய் அவனுக்கு போன் பண்ணி காதில் வைத்தபடியே என்ன பேச வேண்டுமென தனக்குத்தானே  தயார் படுத்திக் கொண்டாள். .


‘ஹெலோ…’


‘ஹெலோ… ஹேய்….! நம்பவே முடியல சுரேகா’


‘சரி… எனக்கு கெமத்தி’


 படடென பதிலளித்தாள். 


‘கெமத்தின்னா… கோவமா இருக்கியா சுரேகா..?


‘இல்ல எங்க வரனும்னு சொல்லுங்க’


‘சரி இன்னுங் கொஞ்சத்தில கோல் எடுத்து சொல்லுறேன்” 


அவன் படாரென  துண்டித்தான். ஓரிரு நிமிடங்களுக்குள் அவனே தொடர்பு கொண்டான். எல்லாவற்றிற்கும் துணிந்த மனநிலையில் அவள் தயாராய் இருந்தாள்.


‘ஹெலோ…’


‘நா சொல்றத கவனமா கேளு… நாளைக்கு தவறணை வேலைக்கு ஒன்னய போடுறேன். நீ ஒரு பத்து மணி வரைக்கும் அங்குண நின்டுட்டு மலைக்கு போட்டுருக்குறதா சொல்லிட்டு என் பங்களாவுக்கு போயிரு…’


அவள் மௌனமாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். மீண்டும் அவனே தொடர்ந்தான்.


‘வெளங்குதா சுரேகா…?’


‘ம்ம்… எனக்கு சும்மா பேர் போடுறேன்னு சொன்னீங்களே…?”


‘கட்டாயமா… நம்பலயா நீ. மாசத்துல ஒரு பத்து நாளைக்கு பேர்; போட்டுக்க அது போதும் மிச்சத்த நா போட்டு முழு மாச சம்பளத்தயும் கெடைக்க பண்ணுறேன்.’


‘அப்ப  பொன்னிக்கும் கலாவுக்கும் இப்புடி தான் பேரு விழுகுதா..?’


‘அவளுக எல்லாம் உன்னளவுக்கு வர முடியுமா..? சும்மா ஏதோ அவளுகளா வலியறப்ப நான் மறுக்குறது இல்ல..’


‘ம்ம்..’


‘அதுக்கெல்லாம் கவலபடாத…. நீ மட்டும் இருந்தா எவளையும் தேட மாட்டேன் புரியுதா ஒனக்கு..’


அவனது குரலில் கொஞ்சலும் குழைவும் மிகுந்திருந்தது. நினைத்ததை சாதித்து அடைந்து விட்ட மகா திருப்தியும் திமிரும் இருப்பதாகத் தோன்றியது.    


சுரேகா நிதானமாக யோசித்து முடிவெடுத்திருந்தாள். இஸ்தோப்பிலேயே ஒருக்கணித்தப்படி படுத்துக்கொண்டாள். அன்றைய இரவு முழுவதிலுமாய் யோசித்தாள். அடக்கமாட்டாமல் மனது வெம்பித் தவித்தது. 


கோழியுரத்தில் மிதந்து வழிந்த புழுக்கள் திடீரென வீட்டுச்சுரரெங்குமாய் மொய்த்துக் கொண்டிருப்பது போலவும் அவை தன்னுருவை விசாலமாக்கிக்கொண்டு தன்னை தீண்டும் எண்ணத்துடன் வர முயற்சிப்பது போலவும் இருந்தது.   திடுக்கிட்டெழுந்து சுவரை உற்று கவனித்தாள். மங்கிய வெளிச்சத்தில் திகதி கலண்டரும் அதன் நிழலுமாய் ஒருமித்துத் தெரிந்தன. மிருகத்தின் ஓசையையொத்ததொரு குறட்டையொலி சாரய நெடியுடன் கலந்தாற் போல உள்ளிருந்து இடைவிடாமல் வந்து கொண்டிருந்தது. 


அவளது கனவுகளெல்லாம் கண்முன்னே சிதறி துகள்களாகி ஊர்ந்தோடும் அந்த உரப்புழுக்களாய் மேனியை துளைத்தெடுத்து வேகமாய் உள்நுழைந்து கொண்டிருந்தன. அப்படியே தன்னை எரித்துக்கொண்டு பஸ்மமாகிவிட முயாதாவென்றுகூட அவளது ஆழ்மனது ஏங்கியது.  


நீண்ட நேரமாய் தூக்கமின்றி யோசித்துக்கொண்டேயிருந்தாள். உரக்குவியலும், மொய்க்கும் அந்த புழுக்களும், அனுர மாத்தியாவின் ஆசை வார்த்தைகளும்… தன் கணவனின் கோப கட்டளைகளுமென்று தொடர்ச்சியாக ஏதோவெல்லாம் வந்து வந்துப் போகத் தொடங்கின. 


இந்த ஒரு விடியலுக்காகவே காத்திருந்தவள் போல அதிகாலையிலேயே எழுந்து கொண்டாள்.  வழமைக்கு மாறாக நல்ல பாவாடை சட்டையொன்றை தெரிவு செய்து பிரட்டுக்கென கட்டிக்கொள்ளும் சீத்தையையும் நல்ல பூ போட்ட சீத்தையாய் தெரிந்தெடுத்து பாவாடைக்கு மேலாக உடுத்தியபடி பிரட்டுகளத்திற்கு நடந்தாள்.


பிரட்டுகளம் நிறையத் தொடங்கியது. அனுர மிக பூரிப்புடன் வந்திறங்கினான். எல்லோருமாய் அவனுக்கு வணக்கம் வைத்தனர். பதிலுக்கு வணக்கம் வைத்தபடியே அவன் சுரேகாவை தேடினான். அவள் புத்தாடையுடன் இருப்பதை பார்த்து தனக்குத்தானே சிரித்துக்கொண்டான். ‘ரெண்டு எலும்புத்துண்டை வீசிட்டு கூப்டா நாய் தானா வந்து சாப்பிட போகுது… இது தெரியாம இத்தன நாள வேஸ்ட் பண்ணிட்டமே…!’ 


அனுர ஒவ்வொருவரது பெயராக வாசித்து வேலைப்பிரித்தான். 


‘சின்னு கட்டுபொல்… குமார கட்டுபொல்… மயிலா உரம்…  சுரேகா தவறணை…’ என்றபடி அவளை மீண்டும் ஒருதடவை பார்த்துக்கொண்டான். முகுந்தினிக்கு தாங்க முடியாத ஆச்சரியம.; மயிலாவின் உள்ளங்கையை தட்டி உதட்டை பிதுக்கி சுரேகாவை காட்டினாள். இருவரும் ஏதோ உணர்ந்தவர்களாய் தலையசைத்துக் கொண்டனர். 


பிரட்டுகளம் கலைந்தது. எல்லோருமாய் சலசலத்தபடியே அவ்விடத்திலிருந்து நகர்ந்தார்கள்.    


சுரேகா சீத்தையை அவிழ்த்து மடித்து பைக்குள் போட்டுக்கொண்டாள்.  எத்தனை முயன்றும் மனது ஒப்புக்கொள்ள மறுத்தது. இறுதியாய் ஒரு தடவை முயற்சிக்கலாமெனும் திடீர்முடிவுடன் தவறணையையையும் தாண்டி வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினாள். இலேசான பதட்டம் ஒன்று அவளை தொற்றிக்கொண்டிருந்தது. மனது வழமைக்கு மாறாக படபடத்தது.


நேராக பெரிய துரையின் பங்களாவிற்கருகில் போய் நின்றாள். அதிகாலையில் பெரியதுரையை தவிர அங்கே யாரும் இருப்பதில்லையென அவளுக்குத் தெரியும். கேட்டிற்கருகில் நின்று ‘மாத்தியா… மாத்தியா…’ என்று  அழைத்துக்கொண்டேயிருந்தாள். கட்டிப்போடப்;பட்டிருந்த நாய் அவளை கண்டதும் பாய்ந்து திமிறி குரைக்கத் தொடங்கியது. வராண்டாவில் நின்று கொண்டிருந்த பெரியதுரை அவளை உள்ளே வரும்படி கைகளால் சைகை செய்தார்.


பெரியதுரை அப்போதுதான் குளித்து முடித்திருக்க வேண்டும். வெள்ளை நிற துவாயொன்றால் தலையை துவட்டியபடியே ‘மொக்கத’ என்றார். 


சுரேகா அழுதுகொண்டே தான் சொல்லிவிட வேண்டுமென்று எண்ணியதையெல்லாம் சிங்களத்தில் தெளிவாக சொல்லி முடித்தாள். 


சிறிது நேரம் யோசித்தபடியே நின்றவர் சுரேகாவை கண்களால் ஒருதடவை மேலும் கீழுமாய்  அளந்தபடி,  ‘நீ என்ன செய்ய வேண்டுமென்று எதிர்பார்க்கிறாய்?’ என்று கேட்டார். சுரேகா எதனையும் சொல்ல முடியாமல் தடுமாறினாள். . பெரியதுரை நிச்சயமாய் அனுரவை தண்டிக்க கூடுமென்ற நம்பிக்கை அவளுக்கு இருந்த போதிலும் அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறதென்று அவளால்  ஊகிக்க முடியாமலிருந்தது. கைகால்கள் முதற்கொண்டு நடுக்கம் கொள்ளத்; தொடங்கியிருந்தன. 


சுரேகா பெரியதுரையின் பதிலை அறியும் தவிப்புடனும் ஒருவித பயத்துடனும் நின்றாள். அவர் மெதுவாக நடந்து சென்று திறந்து கிடந்த கேட்டை பூட்டி பொக்கட்டிற்குள் சாவியை போட்டுக் கொண்டார். கத்தி ஆரவாரித்த நாயை அமைதிபடுத்த அருகே வைக்கப்பட்டிருந்த இறைச்சித்துண்டுகளை கூட்டுக்குள் விசிறி வீசியெறிந்தார். மாமிச வாசனையுணர்ந்த அந்த நாய் பாய்ந்தடித்து ஒரு துண்டு இறைச்சியைக் கவ்விக் கடித்துக் குதறத் தொடங்கியது. பெரியதுரை அக்கம் பக்கம் பார்த்தபடி வீட்டினுள்ளே நுழைந்து டிவி; சத்தத்தை சற்று கூட்டி வைத்தபடியே  சுரேகாவை எதற்கும் பயப்பட வேண்டாமென்றும் தான் இதனைப் பார்த்துக் கொள்வதாகவும் வாக்குக் கொடுத்தார். 


‘இன்றிலிருந்து இங்கேயே வீட்டுவேலை செய்ய விரும்புகிறாயா’  என்று கேட்டுக்கொண்டே பற்கள் தெரிய சினேகமாய் சிரித்தார்.  


விளையாட்டுப் புத்தி கொண்ட பூனையிடம் சிக்கிக்கொண்டு சதா அந்தரித்து திரியும் எலியாய் இருப்பதை விட தன் கூறிய பற்களால் சிங்கம் சிக்கிய வலையை கடித்து, சிங்கத்திற்கு சில நிமிடங்கள் ஒத்தாசையாய் இருந்துவிட்டு ஓடித் தப்பிக்கும் எலியாயிருந்துவிடுதல் ஒருவகையில் சரியாய் இருக்கக்கூடுமோ…!  


ஆனாலும் இது சரியான முடிவாயிருக்குமென்று அவளால் தன்னை சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள முடியாமலிருந்தது. 


மீண்டும் மீண்டுமாய் யோசித்தாள். 


பூனையோ சிங்கமோ தெரிவு செய்வதில்தான் வித்தியாசமேயன்றி எலி எலியாய்தானே இருக்க வேண்டும். எலியால் சிங்கத்தையோ பூனையையோ எதிர்த்து வாழ்ந்து சாதித்து காட்டுதலென்பது எவ்வகையிலுமே சாத்தியமில்லை எனும் போது.


தொடர்ச்சியாக தான் துரத்தப்படுகிறோம் என்பதை நன்கு அறிந்திருந்தாலும்; தன்னை காப்பாற்றிக்கொள்ள இறுதிவரை சளைக்காமல் போராடும் ஒரு சிறிய எலியினளவிற்காவது தன்னிடம் தன்னம்பிக்கை இல்லாமல் போய்விட்டதா என்ன ? 


இதுவே இயலாமையின் உச்சம் என்றிருந்தது. 


சுரேகா இன்னும் தீவிரமாக யோசித்தாள். மனது அதியுயர் விரக்தி நிலைக்குள் தாவிக்கொண்டது.   


இத்தனை நேரமும் தன்னில் ஊர்ந்ததாய் உணர்த்திய உரப்புழுக்கள் யாவும் ஒருமித்து பெரியதொரு வடிவம்கொண்டெழுந்து… தன்னை அது எந்த வகையிலும் தப்பிக்கவிடாமல் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தின்னத் தொடங்கியிருப்பதாய் முழுமையாக நம்பத்தொடங்கினாள். 


பதிலுக்கு அவளும் பெரியதுரையை பார்த்து தயக்கத்துடன் சிரித்தாள். 

……………………………………………………………………………………………………..

  • கட்டுபொல் - செம்பனை
  • கலந்(த்)த - மயக்கம்
  • தவால் கேம - பகலுணவு
  • உன - காய்ச்சல்
  • கெமத்தி - விருப்பம்


நன்றி - ஞானம் - ஒக்டோபர் - 2020

Sunday, September 6, 2020

அது புத்தனின் சிசுவல்ல - பிரமிளா பிரதீபன்

By On September 06, 2020

தூக்கத்தில் வாயுளறி கொண்டிருப்பவர்களின் கால் பெருவிரலுக்கு அடுத்ததாய் இருக்கும் இரண்டாவது விரலை இழுத்துப் பிடித்துக் கொண்டால் அதிகமாக உளறி வைப்பார்களாமே…!

அந்தக்கதையை நம்பித்தான் மாயாவின் பெருவிரலை இறுக்கமாய் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டிருந்தான் நீலமேகம்.

அந்த பின்னிரவு பொழுதின் மெல்லிய நிலா வெளிச்சம் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துக்கொள்ள ஏதுவாக மாறியிருந்தது. பட்டென விழித்துக்கொண்ட அவள் ‘என்ன..?’ என்று அதட்டினாள்.

‘இல்ல நீ வாயுளர்ன்ன’ தடுமாறியபடி இப்போது அவன் உளறினான்.

‘ச்சே’ என்றபடி மீண்டும் திரும்பிப்படுத்து தூங்கிப்போனாள் அவள்.

நீலமேகத்திற்கு பயங்கர பதட்டமாயிருந்தது. தவறியேனும் அவள் சந்தேகித்து ஏனென்று கேட்டிருந்தால் என்ன சொல்லியிருக்க முடியும்..?  அந்த முட்டாள்தனமான யோசனையை நம்பியிருக்க கூடாது. நிச்சயமாய் நம்பியிருக்கவே கூடாது.

நிலைக்கொள்ளாமல் அறையின் இரு புறமும் அங்குமிங்குமாய் அவளை பார்த்தவாறே நடந்துக் கொண்டிருந்தான். அப்போதுதான் அவனால் ஒன்றை கவனிக்க முடியுமாயிருந்தது. உறங்கும் பொழுதுகளில் கூட ஏதோ ஒரு ஆசனத்தை செய்வதையொத்தே அவள் தன் உடலை ஆக்கிக் கொள்கிறாள். சற்றுமுன் பாலாசன நிலையில் இருந்தவள் திடீரென சவாசனத்திற்கு திரும்பியிருந்தாள். கைகால்கள் அசைவற்று நேர்கோட்டு வடிவில் தளர்வாக கிடந்தன. முகம் விட்டத்தை பார்த்தபடியும், இமைகள் மூடியபடியுமாய். அவனால் சத்தியம் பண்ணி சொல்ல முடியும் அவள் மூச்சுவிடுதலையும் மிகச்சரியான முறையிலேயே செய்து கொண்டிருப்;பாளாயிருக்கும்.

உன்னிப்பாக அவளின் வயிற்றசைவுகளை அவதானிக்க முயற்சித்தான். இருளுக்குள் அது சாத்தியமாகவில்லை. மெல்ல நகர்ந்து அவளருகில் சென்று சுட்டுவிரலை மூக்குத்துவாரத்திற்கருகில் பிடித்தபடியாய் பார்த்தான். நிதானமான சுவாசமது. வெளிமூச்சின் போது வயிறு உட்புறமாகவும் உள்மூச்சின் போதில் வயிறு வெளிப்புறமாகவும் அசைகிறது. அதிலும் நீண்ட நேரமெடுத்த ஆழ்ந்த சுவாசம். சரியாக நடேசன் ஐயா கற்பிக்கும் மூச்சு பயிற்சிகளின் சுவாசத்தைப் போல…

ஏனென்று தெரியாத ஆத்திர மேலிடல் அவன் சுயத்தை குழப்பியது. ஒளித்து வைத்திருந்த சிகரட் பக்கட்டில் ஒன்றை வெளியே இழுத்து புகைக்க ஆசைப்பட்டான். எனினும் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் பிராணாயாமம் செய்ய வேண்டுமென்பதால் அச்சிந்தனையை தவிர்த்தபடியே  மீண்டும் அறைக்குள்ளாகவே  நடந்துக் கொண்டிருந்தான்.

முதலாவது யோகத்தீட்சையின் போதில், மாயாவை பார்த்த அந்த கணத்திலேயே நீலமேகம் முடிவு செய்திருந்தான். இவள் எனக்கானவள் என்று… அதற்கான காய்களையும் தனக்கேற்ற்றாற் போல் நகர்த்தி,  ஒரு வருடத்திற்கு குறையாத இல்லற வாழ்விலும் அநேகமாய் வெற்றியடைந்திருக்கிறான். ஆனால் அதனை முழுதாக கொண்டாடிக் களிக்க முடியாமல் ஏதோ ஒன்று அவனை தடுத்துக் கொண்டேயிருந்தது. எப்போதுமாய் அவனை குழப்பமடையச் செய்யும் அந்த ஒன்று, அவளின் அதிதீவிர யோக ஈடுபாடாகவோ அல்லது தியான நிலையில் அவள் உச்சம் பெற்றவள் என்பதாகவோ அப்படியும் இல்லையென்றால் குருஜியின் உத்தரவின் பெயரால் மாத்திரமே அவள் தன்னை மணந்துக் கொண்டாள் என்பதாகவோ இருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்தான் ஆனால் அதையெல்லாமும் மிஞ்சிய ஒரு இரகசியம் அவளிடம் நிச்சயமாய் இருக்க வேண்டுமென்றும் அது நடேசன் ஐயாவிற்கும் தெரிந்திருக்கிறதென்பதையும் நீலமேகம் ஊகித்து வைத்திருந்தான்.

‘நான் பொறாமை படுகிறேனோ!’ என்றும் தனக்குத்தானே நீலமேகம்  அடிக்கடி கேட்டுக்கொள்கிறான். எனினும் இது பொறாமையை தாண்டிய வேறொரு உணர்வு என்பதே நிஜமாக இருக்க வேண்டும்.

தீட்சை நிலையின் பிரிதொரு கட்டத்தில் கண்களுக்குள் இருக்கும் பிராண சக்தியை எங்ஙனம் பரிசோதிப்பதென்று கற்பிக்க கதிர்காமத்திற்கு அருகிலுள்ள காடொன்றின் ஒற்றையடிபாதை வழியாக  அழைத்துச்சென்றிருந்தார் குருஜீ. அப்போதுதான் மழைப்பெய்து ஓய்ந்திருக்கக்கூடிய  மாலைப்பொழுதாக அது இருந்தது. சுத்தமான காற்றுச்சூழ தனியொரு வெளியாகவும், அவர்கள் இருபது பேர் வரையில் தனித்து நின்று வானத்தை நோக்க தகுந்த ஓரிடமாகவும் தெரிவுசெய்து அங்கே அவர்களை நிற்கச் சொன்னார். அவரின் கட்டளைபடி எல்லோரும் கண்களை மூடி ஒருசில ஆழ் சுவாசங்களை தனித்தனியே உள்ளிழுத்து வெளிவிட்டுக் கொண்டார்கள். சிறுநேர இடைவெளிக்குப்பின் இமைகளை மெதுவாக திறந்து அந்த பச்சையம் சார் சூழலை கண்களுக்குள் நிரப்பினார்கள்.

வான் முகில்கள் கூட்டங்கூட்டமாய் சேர்ந்திருப்பதை காட்டி ஒரு கூட்டத்தை தெரிவு செய்யுமாறு குருஜீ கேட்டுக்கொண்டார். சற்றே சாதாரண அளவுடையதான ஒரு முகிற் கூட்டத்தை அவர்கள் தெரிவு செய்ததும் குருஜீயுடன் எல்லோருமாய் சேர்ந்தாற்போல அம்முகில் கூட்டத்தை இமைக்காது பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு சில நொடிகளுக்குள் அம்முகில்கள் முற்றிலுமாய் காணாமல் போய் அவ்விடம் வெறுமையுடையதாய் ஆகிப்போயிருந்தது.

கண்களுக்குள் இருக்கும் ப்ராணா சக்தி பற்றியதான சந்தேகம் அதற்கு பிறகாக யாருக்குமே எழவில்லை. ஆனால் நீலமேகம் அதனை தனியே பரீட்சித்துக் கொள்ள வேண்டுமென அடிக்கடி முயற்சித்தான். முகில்கள் காணாமல் போகும் நிலைகண்டு ஆனந்தமடைந்தான். பெரிய முகிற்கூட்டங்களை தெரிவு செய்து நீண்ட நேர பார்வை ஸ்பரிசத்தால் அதனை கலைத்தான். தன் ப்ராணா சக்தி மீதான இறுமாப்பில் மிதக்கத் தொடங்கியிருந்தான். ஆனால் அத்தகைய அவனது அர்த்தமற்றதான நம்பிக்கைகள் யாவுமே அடுத்தடுத்து நடந்த எதிர்பாரா சில சம்பவங்களுக்குப்  பிறகு சரியத்தொடங்கியிருந்தன.

ஒரு ஏப்ரல் மாத காலைப்பொழுதது. இருவருமாய் மொட்டை மாடியில் சூரிய நமஸ்காரம் செய்து தளர்ந்து படுத்திருந்திருந்தார்கள்.

‘ப்ராணா சக்தி டெஸ்ட் பண்ணுவோமா’ என நீலமேகம் கேட்டான் 

‘அது ஒன்னும் விளையாட்டு இல்ல… நம்ம ப்ராணா சக்திய காண்பிக்க குருஜீ யூஸ் பண்ணிய ஒரு யுக்தி’

‘இருக்கட்டும் ஒரு தடவை பார்க்கலாமே’

அவன் விடுவதாயில்லை.

இருவரும் தங்களதென இரு முகிற்கூட்டங்களை தெரிவு செய்துக் கொண்டார்கள். சொல்லப்போனால் அவளது, அவன் தெரிவு செய்ததை விடவும் விசாலமானதாயிருந்தது.

இடையிலொரு தடவை கண்களை விலத்தி அவளுடைய முகிற் கூட்டத்தை பார்த்த மாத்திரத்தே அவன் மிரண்டுப் போனான். இறுதியாய் ஒரே ஒரு துண்டு முகிலொன்று பார்த்திருக்கும்போதே கரைந்துக்கொண்டிருந்தது. அவனது முகிலில் சிறு அசைவுதானும் அப்போதில் ஏற்பட்டிருக்கவில்லை.

‘குட்… உனக்கு நிறையவே இருக்கிறது’

நீ பார்க்கலயா?’ அவனுடைய முகில் அப்படியே இருப்பதை பார்த்து கேட்டாள்.

இல்ல உன்னத ஒப்சேவ் பண்ணிட்டிருந்தேன்’

எப்படியோ சமாளித்தான். ஆனால் ஏற்கவியலா இயலாமை அவனுக்குள் உருவாகி முடிந்திருந்தது. அதன் பிறகான எல்லா சந்தர்ப்பங்களிலும்  நீலமேகம் அவளை விசித்திரமாய் அவதானிக்கத் தொடங்கியிருந்தான். தியானத்தின் போது விழிவெண்படலங்களை மாத்திரமே காட்டிடும் அவளது கண்களும், பிரம்மறி பிராணாயாமத்தின் போது அவளிடமிருந்து வெளியாகும் வண்டொன்றின் அப்படியேயான இரைச்சலும் கபாலபாத்தி பயிற்சியின் அசாத்தியமான எண்ணிக்கைகளும்… நாளுக்குநாள் அவர்களுக்கிடையேயான விரிசலை மறைமுகமாய் அதிகப்படுத்தியபடியே இருந்தது.

ஆனாலும் ஒவ்வொரு திங்கட்கிழமை அதிகாலை பொழுதுகளையும் அவன் மிக அதிகமாகவே விரும்பினான். பொதுவாக திங்கட்கிழமைகளின் போது மட்டுமே அவர்கள் நீலப்பந்து பிராணாயமா  பயிற்சியில் ஈடுபட்டார்கள். நீலப்பந்து பிராணாயமா மிக முக்கியமான பயிற்சியொன்றாகையால் அது தீட்சையின் போது கற்பிக்கப்பட்ட அதே விதிமுறைகளுக்கமைவாகவே செய்யப்பட வேண்டுமென்பதும் அப்பயிற்சியின் இறுதியில் அடக்கமுடியா புணர்தலின் விருப்பம் உருவாகுமெனினும் அதனை கட்டுப்படுத்த வேண்டுமென்பதும் குருவின் கட்டளையாயிருந்தது. என்றாலும் நீலமேகம்  வேண்டுமென்றே அதனை மீறினான். அவளையும் உடன்பட வைத்தான். அப்போதிலெல்லாம்  இதுவென வகைபடுத்திடவியலா உவகையொன்றை தனதாக்கிக்கொண்டு இயங்கத் தொடங்கும் நீலமேகத்தை அவள் மறுப்பதில்லையே தவிர எதையோ சிந்தித்தபடியே கண்மூடிக் கிடப்பாள்.

அன்றைய தினமும் திங்கட்கிழமையென்பதுவும் இன்னும் சற்று நேரத்தில் இருவரும் பிராணாயாமத்திற்கு தயாராக வேண்டும் என்பதுவும் நீலமேகத்தின் தடுமாற்றத்தை கொஞ்சம் குறைப்பதாயிருந்தது. அவள் எழுந்து கொள்வதற்கு முன்பாகவே தயாராகி அவளுக்காக காத்திருந்தான். மாயா அவனில் சந்தேகப்பட்டிருக்கக்கூடும் என்பதற்கான எதுவித அறிகுறிகளும் அப்போது வரைக்கும் தென்படவில்லையென்பது அவனுக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலாய் இருந்தது.

நீலப்பந்து பிராணாயாம பயிற்சியும் அதன் பிறகான அவனின் திட்டமிட்ட கூடலும் வழமை போலவே தடங்கலின்றி தொடர்ந்தன. அன்று சற்று அதிகமாகவே நீலமேகம் தன் ஆதிக்கத்தை காட்டத் தொடங்கியிருந்தான். அவளும் வழமையையொத்தே கண்கள் மூடி கிடந்தாள்.

மூடிய அவளின் கண்களின் வழியாய் அதிவேகமாய் கருமை படிந்த வெளியொன்று திறந்துக் கொண்டது. முதலில் விரும்பியே அவள் அதற்குள் பிரவேசிக்க எத்தனித்தாள். தன் நரம்புகளுக்குள் சுர்ரென்று பீறிடும் உணர்ச்சி கொந்தளிப்புகளை அப்படியே மூலாதாரச் சக்கரத்திற்குள் சுருக்கி அடக்கிவிட துடித்தாள். அங்கிருப்பதாய் எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் அத்தாமரை மலர்கள் விரிவடைவதை கூர்ந்து அவதானித்தாள். தொடர்ச்சியாய் அவளது சிந்தனைகள் காரணங்களற்று அவ்விடத்தில் தடைப்படத் தொடங்கின.

எப்போதும் போல அத்தருணத்திலேயே எங்கிருந்தோ தோன்றியவனாய் அகிலன் அவளுக்குள் இருந்து கிளர்ந்தெழுந்து அருவமாய் அவள் மேனி படர்ந்து முழுமையாய் தழுவத் தொடங்கியிருந்தான். ஆழ்ந்த உட்சுவாசத்தை பிடுங்கியெறிந்து அவளை  ரம்மிய உலகொன்றிற்குள் இழுத்துச் சென்றான். மாயா இன்பமாய் மிதக்கத் தொடங்கினாள். இருவருமாய் அந்தரத்தில் ஆலிங்கனம் செய்து கொண்டார்கள். அவளது ஒவ்வொரு சிறு கலத்தையும் தன் ஸ்பரிசத்தால் அகிலன் பூக்கச்செய்தான். அதற்கு பின்னராய்  ஊசலாடும் அந்த இரு உடல்களும் சிலிர்த்து இரு சர்ப்பங்களாய் உருமாற்றமடைந்தன. அவை ஊர்ந்து மேலெழும்பி பிளவுப்பட்ட இரண்டு துண்டங்களாய் தென்பட்டன. அந்த கணத்தில் சட்டென அவள் கண்விழித்து அகிலனை எப்படியேனும் பார்த்துவிட வேண்டுமென ஆர்வத்துடன் முயற்சித்தாள் பின் பயந்து வியர்த்து அந்நினைவிலிருந்து தப்பிக்க எண்ணினாள். ஆனால் நிஜத்தில் நீலமேகத்தின்  திண்ம உடலே அவளுடலுடன் உராய்ந்தாற் போல தட்டுபட்டுக் கொண்டிருந்தது. அந்தத் தழுவலின் ஆக்ரோஷம் வழமையை விட அதிகரித்திருந்தது.

அவள் நீலமேகத்தின் இறுக்கமான பிடிக்குள் இருந்து விடுபட முடியாமலும் அவனுக்கு தான் மாபெரும் துரோகம் ஒன்றை செய்து கொண்டிருப்பதை காட்டிக்கொள்ள இயலாமலும் தவித்தபடி உணர்வுகளை இறுக்கமாக்கி வைத்திருந்தாள். அழக்கூடாதென்றும் அதிக பிடிவாதமாயிருந்தாள்.

அகிலனின் இந்த யாருமறியா அருவப்பிரவேசம் கட்டாயமாய் தவிர்க்கப்பட வேண்டியதொன்றாயிருந்தாலும் அதனை மாயாவால் செய்யவியலாமலிருந்தது. இதுபற்றி எதுவொரு விடயத்தையும் நீலமேகத்திடம் பேசிக் கொள்ளவும் தயக்கமாக இருந்தது.

அவளளவில் அகிலன் கிரியா யோகத்தின் அதிசய புத்திரன். பாபாஜியின் பாதங்களை மட்டுமல்லாமல் தன்னையும் தவமென விடாது பற்றிக்கொண்டிருப்பவன்.

முதலாவது யோக தீட்சையின் போது மாயாவின் எதிர்திசையில்தான் அகிலன் அமர்ந்திருந்தான். நடேசன் குருவின் அறிவுறுத்தல்ககளிற்கிணங்க எல்லோரும் கண்மூடி தியானித்துக் கொண்டும் தேவையேற்படும் போது குருவை அவதானித்துக் கொண்டும் இருந்தனர்.  அப்போது காரணமேயின்றி அகிலனும் மாயாவும் அடிக்கடி பார்த்துக் கொண்டார்கள். விழிகளின் அசாத்திய பாய்ச்சலால் இருவரது மனங்களையும் சந்திக்கவும் அனுமதித்தார்கள். அத்துடன் வடிவமற்றதொரு சக்தி கடத்தலையும் ஒருமித்து உணர்ந்தார்கள்.

என்றாலும் அதன் பிறகான எந்தவொரு சந்திப்பிலும் தங்களுக்குள்ளால் உருவாகி வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் காதலைப் பற்றி அவர்கள் பேசத் துணியவே இல்லை. அப்படி பேச வேண்டுமென்று துணிந்த அந்த ஒரு உரையாடல் தான் அவர்களது இறுதி உரையாடலாகவும் மாறிப்போயிருந்தது.

‘நீ அபூர்வமான பெண்’ என்றான் அகிலன்.

‘ஏன் அப்படி சொல்கிறாய்?’ என்றாள்

‘தியானத்தின் படிகளில் திளைத்த வீரியம் உன் கண்களில் தெரிகிறது மாயா’

அவள் சிரித்தாள்.

‘அதை தாண்டிய சிற்றின்ப உலகிற்கு நீ அழகாகவும் இருக்கிறாய் மாயா’

தொடர்ந்தும் சொன்னான்.

‘என்னுடன் இருக்க சம்மதி உலகை வெல்லலாம்’

‘நானே விரும்பினாலும் அது சாத்தியமில்லை அகிலன்’ என்றாள்.

‘ஏன் சாத்தியமில்லை. இருவருமாய் யோக பாதையின் உச்சம் காணலாம்’

‘என் விருப்பை தாண்டிய வேறொரு கடமை எனக்கு இருக்கிறது’

‘சொல்… என்ன கடமை?’

‘சொன்னாலும் நீ நம்பப் போவதில்லை விடு’

‘உன்னில் முழு நம்பிக்கை உள்ளவன் நான்… என்னவென்று சொல் மாயா’

சற்று தயக்கத்துடனேயே அவள் கூறினாள் ‘அது யோகம் எனக்களித்த வரம்… என் கருவறை பரிசுத்தமானதென்றும் யோகத்திற்கு ஒரு சிசு உருவாக நான் கருவியாய் இருக்க வேண்டுமென்றும் அறிந்திருக்கிறேன்’

‘எப்படி அறிந்தாய்?’

அது இப்போதைக்கு வேண்டாம்’

‘எனக்குத் தெரியாத இரகசியங்களும் உன்னிடம் இருக்கிறதா மாயா?

அவனது பார்வை ஆழமாய் அவளை ஊடுருவியிருந்தது.

அதன் பிறகாயும் அகிலன் சொன்னான்.

‘மாயா நீயே என் சக்தி… நீ அற்புதமானவள்’

‘எப்படி சொல்கிறாய்’

‘என் மோனம் உன் வரவால் புத்துணர்ச்சி அடைகிறது. புதிதாய் பிறந்து கொண்டிருக்கிறேன். என் சக்திகளின் எழுச்சிகளை அதிகமாக உணர்கிறேன்’

சிறிது மௌனம் காத்து அடுத்ததாய் கேட்டான்’ நாம் ஒருமுறை இணையலாம் வா’

மாயா அதற்கு பதில் பேசாமல் நேருக்கு நேர் அவன் விழிகளை ஒருமுறை சந்தித்து மீண்டாள்.

‘தேவையெனின் இவ்வுலகின் பார்வைக்கு நாம் மணந்தும் கொள்ளலாம் மாயா’

‘இல்லை சாத்தியப்படாது அகிலன்’

‘என்ன சொல்கிறாய்?’

‘நிஜம். நான் பரிசுத்தமானவளாய் இருக்க வேண்டுமென சொன்னேனே!’

‘அது என் குழந்தையாக இருந்துவிட்டு போகட்டுமே!’

‘அப்படி இருக்குமென்றால் வேண்டாமென மறுக்கவா போகிறேன் ! என்றாலும் அது எங்ஙனம் நடக்குமென இந்நொடி வரை நான் அறியவில்லை…  அதற்காக செய்ய வேண்டியவை பற்றியும் குருஜியே வழிகாட்டுவதாய் சொல்லியிருக்கிறார்’

‘யார்..? நடேசன் ஐயாவா?

‘ம்ம் … அவர் கட்டளைகளுக்காகவே காத்திருக்கிறேன்’

‘முட்டாளா நீ...!’

‘உளறாதே அகிலன்’

‘மாயா நிதானமாக யோசி… இது சாத்தியமேயில்லை’

‘நீ குருஜீ பற்றி அறிய வாய்ப்பில்லை’

‘சொல் நீ என்ன அறிந்திருக்கிறாய்?’

‘தியானத்தின்வழி பல அற்புத சக்திகளை பெற்றவர் அவர்’

‘வேறு’

‘தூய்மையானவர்’

‘வேறு’

‘வேறென்ன தெரிய வேண்டும் உனக்கு?’

‘நீ பிதற்றுகிறாய் மாயா… பாலுணர்ச்சிக்கும் குண்டலினி சக்திக்கும் நெருங்கிய தொடர்பிருப்பதை நீ அறிவாய் தானே? அவர் உன்னை பயன்படுத்த எண்ணியிருக்கலாம்… அதற்கு தேவையான பெண் நிச்சயம் யோக வழியை பின்பற்ற வேண்டும்… அவள் தியானத்தில் உச்ச நிலை அடைய வேண்டும்… கூடவே அவள் அழகாகவும் இருக்க வேண்டுமென அவர் விரும்பியதால் உன்னை அவர் தெரிவு செய்திருக்கலாம்.’

‘எல்லாமே சரிதான்… நான் அவரை நம்புகிறேன் என்பதை விட இப்படியொரு சந்தர்ப்பத்தை தவறவிட கூடாதென்பதையே அதிகமாய் யோசிக்கிறேன்’

‘நான் சொல்வதே நிஜமாயிருக்கும் மாயா’

‘வேண்டாம் என்னை அதிகம் குழப்புகிறாய்…  இதில் நீ தலையிடாதே’

‘அப்படியே இருக்;கட்டும் விடு… ஆனால் நம் காதல் !’

‘நம் நோக்கம் யோக மோட்சமெனின் காதல் எதற்கு?’

‘மாயா என்னை நம்பு… நீ அவரால் வசியப்பட்டிருக்;கிறாய். உன் வலிமை எதுவென்பதை அறியாமல் சுயம் தொலைத்து திரிகிறாய்’

‘என்னை இப்போது என்ன செய்ய சொல்கிறாய்?’ அவள் கத்திப் பேசினாள்.

‘அந்த சதிகாரனிடமிருந்து வெளியே வா… குரு எனும் பதத்தின் புனிதம் கலைத்த துரோகியாகவே அவரை நான் காண்கிறேன். நன்றாக யோசித்து சொல் எப்போதேனும் அவர் உன்னை ஸ்பரிசித்ததுண்டா?’

‘ஒரு தடவை அவரின் உள்ளங்கை மையத்தில் வெளியாகும் சக்திப் பாய்ச்சலை தொட்டு சிலிர்த்திருக்கிறேன்’

‘நான் உன்னை காப்பாற்ற வேண்டும். நீ மொத்தமாக அவன் வசப்பட்டிருக்கிறாய்’

‘நீ சொல்வது உண்மையாயிருந்தாலும் பரவாயில்லை… இத்தனை காலம் நம்பிய ஒன்றை மாற்றி யோசிக்க நான் விரும்பவில்லை… இங்கிருந்து போய்விடு அகிலன் எனக்கு பைத்தியம் பிடிக்கிறது’

தன்னிலை மறந்து சத்தமிட்டு ஆர்ப்பரித்தாளவள்.

கையிலிருந்த ஓஷோவின் புத்தகத்தை வீசியெறிந்துவிட்டு கோபமாக அங்கிருந்து சென்ற அகிலனை அதற்கு பிறகாய் மாயா சந்திக்கவே இல்லை. ஆனால் அவன் குருவுடன் சண்டை போட்டதுடன் இதனை அம்பலப்படுத்த போவதாயும் மிரட்டியிருக்கிறான் என்பது குருவின் மூலமாகவே பிறகு தெரிய வந்தது.

‘இரகசியம் பேணத் தெரியா முட்டாள் நீ’ என்று குருஜீ ஆதங்கப்பட்டார்.

‘அகிலன் மாபெரும் தவறிழைத்திருக்ககிறான். தேவையின்றி என் வழியில் குறுக்கிட்டதால் அவனது யோக பாதையையே என்னால் தகர்த்தெறிய முடியும்… அவனை தெருவில் அலைய வைக்கப் போகிறேன் பார்’ என்று ஆவேசப்பட்டார்.

‘நானே தண்டிக்கப்பட வேண்டியவள் அவனை ஒன்றும் செய்யாதீர்கள்’ என்று கெஞ்சியழுதாள் மாயா.

‘சற்றும் தகுதியற்றவளாய்; போயிருக்கும் நீ என் வேள்விகளுக்குள் வரக்கூடாது… போய்விடு’ என்று குருஜீ மாயாவை முற்றாக மறுத்தார். ஆனால் இதற்கு பரிகாரமாய் ‘நீ சிற்றின்ப வாழ்வில் உழன்று பின் மீள வேண்டும்’ என்றார்.

‘நான் சொல்பவனையே நீ மணம் முடிக்க தயாராயிருந்தால் அகிலனை மன்னித்து விடுகிறேன்’  என ஒத்துக்கொண்டிருந்தார்.

இல்லற வாழ்வை துறந்து யோகத்தில் முழுவதுமாய் பயணிக்கும் தன் ஆழ்மன கனவை அகிலனுக்காக மாற்றிக் கொண்டாள் மாயா. யோசிக்கும் திராணியற்று குருவின் உத்தரவிற்கு  அப்படியே இணங்கினாள். நீலமேகத்துடனான தனது வாழ்க்கையை அனுமதித்தாள். ஆனாலும் முழுதாக நீலமேகத்தை ஏற்க முடியாத தவிப்பை மறைக்க யோக மோட்சத்துக்கான பாதையை தேடி மேலும் அதிகமாய் தியானிக்கத் தொடங்கினாள்.

தியான நிலையின் பேரின்ப நிலையினை அனுபவிக்க ஆரம்பித்து ஆன்மாவிடம் தஞ்சித்துப் பறப்பதாய் உணரும் அக்கணங்களில் அகிலனின் வருகை மிக சாதாரணமாக நடந்து முடிவதை எண்ணி அகம் பூரித்து சிலிர்ப்படைவதையும், வலிந்து பறித்து தூர எறியப்பட்ட மலரொன்றை சூடிக்கொண்ட களிப்பை தான் அனுபவிப்பதையும் எங்கனம் தவிர்ப்பதென்பது அவளுக்கு தெரியாமலிருந்தது.

அகிலனும் இதே பிரம்மமுகூர்த்த பொழுதுகளில் தியானிப்பதற்கான வாய்ப்புகள் உண்டென்றாலும் தியானத்தின் வழியால் இரு ஆன்மாக்கள் சந்திப்பதும் சந்தோஷிப்பதும் மெய்யாகவே சாத்தியப்பாடானது தானா…? இதனை யாரிடம் கேட்டு தெளிவடைவதென மாயா குழம்பினாள். பின் எங்ஙனம் குறிப்பிட்ட நிலை தாண்டிய உணர்வுகளுடன் அவனால் சங்கமிக்க முடிகிறது..? இது யதார்த்;தமானதாய் தோன்றவில்லையே…! அப்படியே இது உண்மையெனில் குருஜீ இதனை அறிந்திருப்பாரா? அகிலனை தண்டித்து விடுவாரா? அல்லது தன்னை புனிதம் கெட்டவள் என்று சபிப்பாரா? எதற்குமே பதில் தெரியாதவளாய், தியானத்தின முன்பின்னான உறக்க நிலைகளில் மாயா அவஸ்த்தையுற்றாள். இறுதியில் குருஜீயிடமே இதுபற்றி பேசுவதெனவும் தீர்மானித்துக் கொண்டாள்.

2

அன்றைய வகுப்பு தொடங்குவதற்கு முன்பாகவே மாயா வந்து அமர்ந்துக்; கொhண்டிருந்தாள்.

தியானத்திலிருந்து மீண்ட நடேசன் குரு ‘நானே உன்னை அழைக்க நினைச்சேன்’ என்றார்.

‘உங்கட்ட கொஞ்சம் பேசணும் குருஜீ’

‘நீ என்ன பேசப் போறன்னு தெரியும் மாயா… எல்லாமே சரியாதான் நடக்குது..’

‘இல்ல குருஜீ நீங்க நினைக்கிறமாதிரி எதுவுமே சரியா நடக்கல’

‘இந்த மாச பௌர்ணமி தினம்.. பிரம்மமுகூர்த்த பொழுதின் ஒருகணம் அந்த கருவுக்கான நேரமா இருக்கலாம் மாயா’

‘என்னால அத நம்ப முடியல குருஜீ… என்ன மன்னிச்சிடுங்க.... அந்த புனிதம் என்னட்ட இப்போ எப்டி இருக்க முடியும்? நான் இன்னொருத்தரோட மனைவி’

‘அது பற்றிய கவலை உனக்கு வேணாம்’

‘ஆனா அகிலன்…’ அவள் நிறுத்திக் கொண்டாள்.

குருஜியின் முகம் சட்டென மாறியது. ‘அவனுடன் தொடர்பில் இருக்கிறாயா?’ இந்த திடீர் ஆவேசத்தை மாயா எதிர்பார்க்கவில்லை.

மாயா இப்போது பயந்தவளாய் தோன்றினாள். குருஜீ கண்களை இறுக்கமாக மூடிக் கொண்டார். தன் கோபத்தை தணிக்க முயல்வதை காட்டிக்கொள்வதாய் இருந்ததந்த அசைவுகள். சற்று நேரம் தாமதித்து கண்கள் திறந்த அவர் தன்னிலை மறந்து கோபத்தின் உச்சம் தொட்டிருந்தார். அதற்குள் நாலைந்து பேர் வகுப்பிற்குள் வந்து விட்டிருந்தனர். நீலமேகமும் வந்திருந்தான்.

குருஜீ சாதாரண நிலைக்கு தன்னை மாற்றி எப்பொழுதும் போல முதல் பதினைந்து நிமிட வகுப்பை கலந்துரையாடலுக்குள் மூழ்க வைத்;தார்.

அன்று, கௌதம புத்தர் சித்தார்த்தனாய் இல்லறம் துறந்த உணர்வு பற்றிய வாதங்கள் சூடுபிடித்தன.

‘சித்தார்த்தன் புத்தராக மாறிய பின் அவருக்காகவே பரிசுத்த வாழ்வொன்றை யசோதரா ஏற்றுக் கொண்டிருந்தாள் ஆகவேதான் அவளது அத்தனை எண்ணக் குமுறலையும் போக்கிக் கொள்வதற்காய் தன் பாதத்தை ஸ்;பரிசித்து அழுதிடும் பெரும் வாய்ப்பை புத்தர் அவளுக்கு அளித்தார்’

தொடர்ச்சியாய் யசோதராவின் புனிதம் தொடர்பாக குருஜீ பேசிக்கொண்டேயிருந்தார். இடைக்கிடை மாயாவையும் அவதானித்தார்.

மாயா தன்னையறியாமல் கண்களை  மூடிக்கொண்டு யசோதராவின் உணர்ச்சி கொந்தளிப்புகளை தனதாக மாற்றி யோசிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

பிறந்த குழந்தையுடன் ஆசையாய் கணவனை எதிர்பார்த்திருந்த அல்லது கணவனின் அருகாமைக்கு தவித்திருந்தவளிடம் சொல்லிக் கொள்ளாமல் ஒருவன் வெளியேறி துறவு கொள்கிறான். தனக்காக வாழ்வை இடையில் துறந்த அற்புத பெண்ணென அவளை கொண்டாடுகிறான். அவளது மனக்குமுறல் தீரட்டுமென்பதற்காய் ஒரேயொரு தடவை அவனது பாதங்களை தொடுவதை வாய்ப்பாய் அளித்து பெண்ணுக்கு சரிசம உரிமை கொடுத்தாய் பாராட்டையும் பெறுகிறான்.

யசோதரா விரும்பிதான் கௌதமனை ஏற்றாளா… அல்லது புத்தன் எனும் உத்தமனுக்கு சக்தியாகும் புனிதம் உன்னிடம் மட்டுமே உண்டென்று நம்பவைத்ததால் அவள் அச்சூழ்நிலைக்கு தள்ளப் பட்டாளா…? ஆனால் யசோதராவிற்கு குற்றவுணர்ச்சி என்றொன்று இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லையே…! நடுவில் நீலமேகம் என்ன பாவம் செய்தான்? அவனேன் ஏமாற்றபட வேண்டும்? அவனுக்கான பதிலை யார் தந்துவிட முடியும்? அதையும் விதியென்பதாய் கூறி தப்பித்துவிடுதல் நியாயம் தானா? 

அப்போது குருஜீ கூறினார்…

‘யசோதரா என்பவள் சக்தி. சக்தியும் சிவமும் என்றாவதே உலகம். ஆக பிறவிகள் தோறும் யசோதராவே புத்தனின் ஆத்மாவிற்கு துணையாக வேண்டும் என்ற வரத்தையும் பெற்றுக் கொள்கிறாள்’

மாயா கோபம் மேலோங்க சூழல் மறந்து அவரது பேச்சை இடைமறித்தாள்.

‘இல்லை… பிறவிகள் தோறும் சக்தியாக வேண்டுமென்ற வரத்தை யசோதரா விரும்பியேற்றிருக்க மாட்டாள். அவளது அனுமதியின்றி அந்த வரத்தை அளித்த கடவுள் பெரும் துரோகியாகவே இருக்க வேண்டும்’

 ‘புரியாமல் பேசாதே மாயா. கடவுள் எப்படி துரோகியாக முடியும்? அது அப்படிதான் ஆகவேண்டுமென்பது அவளது விதி’

‘அதுதான் விதியாக இருக்குமானால் அவளால் எப்படி காதல் வசப்பட்டிருக்க முடியும்? இல்லையேல் யாரோ கைகாட்டிய ஒருவனை மணந்து எப்படி இல்லறம் என்ற பெயரில் பெருந்துரோகம் ஒன்றை செய்ய முடியும்? நான் எதற்காக சம்பந்தமேயில்லாத நீலமேகத்திற்கு துரோகியாக வேண்டும்?’

அவர்கள் என்ன பேசிக் கொள்கிறார்கள் என்பது புரியாமல் எல்லோரும் மாறி மாறி இருவரையும் பார்த்தார்கள். நீலமேகம் அதிர்ச்சியடைந்தவனாய் அமர்ந்திருந்தான்.

‘யசோதரா பயங்கரமாக ஏமாற்றப் பட்டிருக்கிறாள் குருஜீ. உண்மையறிந்து வெளியேற தைரியமற்ற ஒரு பெண்ணாய் அந்த யசோதரா வேண்டுமென்றால் இருந்திருக்கலாம் ஆனால் நான் மாயா’

மாயா இன்னும் சொன்னாள்.

‘என் அனுமதியின்றி எனக்கு விருப்பமற்ற வரத்தை அளிப்பவர் கடவுளாகவே இருந்தாலும் அவர் தண்டிக்கப்பட வேண்டியவர்… பல கேள்விகளுக்கு அனைவர் மத்தியிலும் பதில் தர வேண்டியர்.

‘நிதானமிழந்து பேசுகிறாய்…மாயா’

தன் குரலுயர்த்தி பேசி அவளது தொடர்ச்சியான வாதாடலை நிறுத்த முயன்றார் குருஜீ.

‘இல்லை இப்பொழுதுதான் நிதானமாக பேசத் தொடங்கியிருக்கிறேன்… காலமெல்லாம் ஒருவனுக்கு துரோகியாவதை என்னால் ஏற்க முடியவில்லை. நீலமேகத்திற்கான பதிலை நீங்கள் மட்டுமே தரமுடியும். மேலும் ஒவ்வவொரு தியானத்திலும்…. ஓவ்வொரு புணர்ச்சியின் போதும் என் அனுமதி இல்லாமலேயே அகிலன் எனக்குள் வந்து போகிறான் என்பதையும் நீங்கள் தெரிந்துக் கொள்ளவும் வேண்டும்.’

முற்றிலும் சூழ்நிலை மறந்து கோபம் தெறிக்க சத்தமாக கத்தினார் அவர்.

‘இழிகுலத்து நாயே உன் புத்தியை காட்டி விட்டாய்… உன்னை சரிசமமாக மதித்து என் ஸ்பரிசத்தை பெற தகுதியாக்கினால் கண்ட நாயோடெல்லாம் புணர்கிறேன் என்று என்னிடமே சொல்கிறாயா?

வகுப்பில் இருந்த எல்லோரும் புரிந்தும்  புரியாமலுமாய் பார்;த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். குருவின் இந்த புதிய முகம் அவர்களை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியிருந்தது. மாயாவும் அதியுச்ச கோப நிலையிலேயே பேசினாள்.

‘தகுதி என்பது வெறும் உயர்குல பிறப்பால் மட்டுமே அமைவதாய் எண்ணிக் கொண்டிருக்கும் மகா குருவே  நீங்கள் எதிர்பார்த்ததை போலவே யசோதராவின் கருவறை மிகப்புனிதமானதுதான் அவளுக்கும் ஒரு ராகுலன் பிறக்கத்தான் போகிறான் ஆனால் அவன் நிச்சயமாய் புத்தனது சிசுவாய் இருக்க மாட்டான்’

மாயா வகுப்பிலிருந்து வேகமாக வெளியேறினாள்.

நன்றி - சிறுகதை மஞ்சரி

Wednesday, July 15, 2020

அக உலகத்துப் பெண் பிரதிமைகள் : பிரமீளா பிரதீபனின் இரண்டு கதைகள் | அ.ராமசாமி

By On July 15, 2020
இலங்கையின் மலையகப் பின்னணியில் தனது முதல் நாவல் – கட்டுபொல்- மூலம் பரவலான அறிமுகம் பெற்ற பிரமீளா பிரதீபன் கவனமான இடைவெளியுடன் சிறுகதைகளை எழுதிவருகிறார். அவர் எழுதிய கதைகளைப் பெரும்பாலும் வாசித்திருக்கிறேன். ஒரு கதைக்கும் இன்னொரு கதைக்கும் இடையே கால இடைவெளியை உண்டாக்கிக்கொள்வதோடு பேசுபொருள், பேசும் முறை, எழுப்பும் உணர்வுகள் என எல்லா நிலையிலும் புதியனவற்றுக்குள் நுழைகிறார். தனது வாசகர்களுக்கான வாசிப்புத் திளைப்பை உருவாக்குவதில் கவனம் செலுத்துகிறார். இப்படியான கதைகளை மட்டுமே எழுதுபவர் என்ற அடையாளத்தை உருவாக்காமல் வேறுபட்ட கதைகளைத் தரக்கூடியவர் என்பதைக் காட்டுகின்றன அவரது சிறுகதைகள். இந்தக் கூற்றுகளை இப்போது   அடுத்தடுத்து வந்துள்ள இரண்டு கதைகளும் உறுதி செய்கின்றன. இரண்டு கதைகளில் முதல் கதை,   நடு இணைய இதழில் (இதழ் 21, ஆனி-2020)   விரும்பித்தொலையுமொரு காடு என்ற தலைப்பில் பதிவேற்றம் பெற்றுள்ளது. இரண்டாவது கதை,  யாவரும். காம்  இணைய இதழில் ( 16-06-2020) ஜில் பிராட்லி என்ற தலைப்பில் பதிவேற்றம் கண்டுள்ளது.

இரண்டு கதைகளுமே பெண்மையக் கதைகளே என்றாலும் பெண்களை நிறுத்திக்காட்டும் அல்லது உலவவிடும் குடும்பம் அல்லது பணியிட வெளிகளில் நிறுத்தாமல் அவர்களின் அகவெளி நினைவுகளை எழுதிக்காட்டும் கதைகளாகத் தந்துள்ளதின் மூலம் கதைகளை வாசிக்கத் தூண்டுகிறார்.  நடுவில் வந்துள்ள விரும்பித்தொலையுமொரு காடு என்ற கதைத் தலைப்பே, ‘ விரும்பி ஏற்குமொரு குடும்பத்தலைவி’ என்ற பாத்திரத்தை ஒதுக்கிவிட்டு, அதன் கட்டுகளையும், நெருக்கடிகளையும், சுமைகளையும் தாங்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம் தராத காட்டுக்குள் அலைய நினைக்கும் மனதின் நினைவுகளை முன்வைப்பதாக அமைந்துள்ளது. அந்தக் கதை,  
யாருக்கேனும் இதுவொரு சிறு சம்பவமாகவோ அல்லது அடுத்து வரப்போகும் நிகழ்வின் ஒரு பகுதியாகவோ இருந்து விட்டுப்  போகுமெனில் அதற்காக என்னால் செய்யத்தக்கதான ஆகக்கூடிய செயல் மௌனமாயிருப்பது மாத்திரமேதான். முடிந்தால் நேரமொதுக்கி என்னிடம் கேளுங்கள் தயக்கமின்றிச் சொல்கிறேன். இதுவொரு வரலாற்றுத் திருப்பம் என்று… ஒட்டுமொத்த கற்பனைகளதும் நம்பமுடியா சாத்தியபாடென்று… அன்றேல் வேறொரு விதத்தில் கூறமுனையின், ஒன்றை இழந்து ஒன்றைப் பெறும் அமையச்செலவென்று… ஆம். அப்படிச் சொல்வதில் நிச்சயமாய் தவறேதும் இல்லையென்றுதான் நினைக்கின்றேன். மிகச்சிறந்த ஒன்றை பெற்றுக் கொள்வதற்காய் சிறந்த ஒன்றை இழக்க நேரிடின் அது அமையச்செலவு தானே! 
எனத்தொடங்கி,
வேறென்ன செய்துவிட முடியும்? யாருக்கேனும் இதுவொரு சிறு சம்பவமாகவோ அல்லது அடுத்து வரப்போகும் நிகழ்வின் ஒரு பகுதியாகவோ இருந்துவிட்டு போகுமெனில் அதற்காக என்னால் செய்யத்தக்கதான ஆகக்கூடிய செயல் மௌனமாயிருப்பது மாத்திரம் தானே!

என முடிகிறது. கதைத்தொடக்கத்தையும் முடிவையும் கேள்விகளாகவும் விசாரணைகளாகவும் வைத்துக்கொண்டிருக்கும் இந்தக் கதை, ஒரு பெண் தன்னைச்  சுற்றிச் நடக்கும் ஒவ்வொன்றையும் அசைபோட்டுக்கொண்டிருப்பதையும் அதற்கிணையாக அவளது மனத்திற்குள் தொலைய விரும்பும் காட்டின் பரப்பைப் பற்றிய கனவுகளையும் அடுத்தடுத்து வைத்தபடியே நகர்கிறது. நனவும் கனவுமான எண்ண ஓட்டங்களுக்கேற்ப மொழியை – சொல்லுருக்களைக் கோர்த்து அமைக்கும் முறையின் வழியாக முழுமையும் நினைவோட்டத்தை வாசிக்கும் உணர்வை உருவாக்கியுள்ளது.  
வழமை போலான என் மௌனத்தையும் சொற்களற்ற சம்மதத்தையும்  சாதகமாக்கிக் கொண்டு, அடுத்தக்கட்ட வேலைகளை அம்மா ஆரம்பித்தாள். தன் மிகப்பெரிய கடமை முடிந்ததாய் என் திருமணத்தையும் நடத்தி முடித்திருந்தாள்.
என்று நடப்பை – குடும்பத்தினர் நிறைவேற்றவேண்டிய பொறுப்புகளைப் பற்றிய குறிப்புகளைத் தரும் அதே வேளையில், அப்பொறுப்புகளின் மீதான விமரிசனப்பார்வையாகவும் அவளது எண்ணங்கள் , 
‘உன் சிறகுகளை துண்டிக்கும் சடங்குகளேதும் உன் வம்சத்தில் இல்லையா என்ன..? ஓ…! நீ பெண்தானென்று எங்ஙனம் நானறிவேன்? திக்குத்தெரியாமல் பறந்து திரியும் நீ பெண்ணாய் இருந்திட வாய்ப்பில்லைதான். போ போ எங்காவது போய்த்தொலை’
எனத் தூண்டுகின்றன.மனிதர்களின் அதிலும் குறிப்பாகப் பெண்களின் விருப்பத்தைத் தாண்டி அமையும் குடும்ப வாழ்க்கையும் உறவுகளும் உருவாக்கும் தளைகளும் சுமைகளும் உதற முடியாதவையாகத் தொடரும் பண்பாடு கீழ்த்திசைப் பண்பாடு. அதற்குள் குடும்ப வெளியைத் தள்ளிவைத்துவிட்டுக் காட்டுக்குள் அலையும் துறவு நிலையோ, அல்லது விடுதலைக் கனவோ நடப்பில் சாத்தியங்கள் இல்லாதவை.
இந்த நினைவுகளெல்லாம் வெறும் பைத்தியக்காரத்தனங்களாய் இருந்துவிடுவதற்கான  வாய்ப்புகளும்  இருந்ததென்பதை மறுப்பதற்கில்லை. ஆனாலும் கனவிற்கும் நனவிற்கும் இடைபட்டதான ஒரு திண்மத்தை ஸ்பரிசித்தலோ அல்லது அவதானித்துணர்தலோ சாத்தியமில்லையாக இருக்கும் போது அவ்வுலகம் வெறுமனே கற்பனையினாலானது என்று விலகுதலும் சுலபமாயிருக்கவில்லை. ஒரு கட்டத்தில் அதன்; உறுதி நம்பும்படியாகவும் உண்மைத்தன்மை நிறைந்ததாகவுமே இருக்கின்றது. மனித குரலோசைகள் பரிகாசங்களும், ஏவல்களும் நிரம்பியதாய் அவ்வப்போது ஒலித்து மறைகின்றன. ஏலவே காட்டுக்குள் தொலைந்து போனவர்களது பிரகாசமான பிம்பங்கள் தூரத்தில் காட்சிகளாக தெரிகின்றன. அவர்கள் மிக பூரிப்புடன் உலா வருவதை போலான வெளிப்படுத்தல்களையும் காணகிடைக்கின்றன.
கதையின் முழுப்போக்குமே சமூகம் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் கட்டுப்பாடுகளையும் உறவுகளையும் துறந்து விடுபடுதலை நினைத்து அலையும் மனதின் ஏக்கங்களையே பேசுகின்றது. அதற்கான சொல்முறையாக மனவோட்டச் சொல்முறையைத் தேர்வுசெய்து அதன் சாத்தியங்களை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொண்டுள்ளது. அதனாலே பிரமீளா பிரதீபனின் இந்தக் கதை கட்டாயம் வாசிக்கப்பட வேண்டிய கதையாக மாறுகிறது. சமகாலப் பெண் புனைவுகளில் இவ்வகைக் கதை  அரிதான அரிதான ஒன்று
******* 
இக்கதைக்கு மாறாக நேர்நிலைத் தன்மைகொண்ட உரையாடலைச் சொல்முறையாகக் கொண்ட கதை ஜில் பிராட்லி. யாவரும்.காம் இணைய இதழில் வந்துள்ள இந்தக் கதை சிங்களப்பெண் x தமிழ் ஆண் என்ற எதிர்நிலைக்குள் நுழைவதன் மூலம் இலங்கையின் இனமுரண்பாட்டை விவாதப்பொருளாக்கிக் கொள்கிறது.  அதிகாரத்தைத் தக்கவைக்க நினைக்கும் சிங்கள அரசதிகாரமும், புதிய அதிகாரத்தை உருவாக்க நினைக்கும் தமிழ் விடுதலைப்போராட்ட அணிகளுக்கும் இடையே இவ்விடைவெளியைக் குறைக்கும் வகையறியாது தவிக்கும் சாதாரண மனிதர்களும் இலங்கையின் மக்கள் தொகைக்குள் இருக்கிறார்கள் எனச் சொல்லும் - கருத்தோட்டம் கொண்ட கட்டுரைகளையும் கதைகளையும் வாசித்திருக்கிறேன். ஆனால், இந்தக்கதை  அவை போலுமல்லாமல்  நுட்பமான கலைசார்ந்த மனிதர்களின் நட்பையும் ஈர்ப்பையும் செய்வதறியாது தவிக்கும் தவிப்பையும் புனைவாக்கியிருக்கிறது.

நவீனத் தொழில்நுட்பம் சாத்தியமாக்கியிருக்கும் சமூக ஊடகமான முகநூல் வழியாக நண்பர்களாகி, தங்களின் அந்தரங்க எண்ணங்களையும் ரகசியங்களையும் பகிர்ந்துகொள்ளும் ஜில் பிராட்லியும் அவளது புதிய நண்பன் சிவநேசனும் மட்டுமே பாத்திரங்கள். அவர்களும்கூட ஆறாம் திணையான அரூபவெளிப்பாத்திரங்களே. இணையவெளியில் வாழும் இவ்விரு பாத்திரங்களும் நடத்தும் உரையாடல்கள் வெளிப்படுத்தும் உணர்வுகளும் விவாதங்களும் தனிமனிதர்களின் விருப்பங்களைக் கவனத்திலேயே எடுத்துக் கொள்ளாத குரூரமான இனவாத மனநிலையைக் கடுமையான விமரிசனப் பொருளாக்கியிருக்கின்றன. சர்ரியலிச ஓவியங்களையும் ஓவியர்களையும் ஆராதிக்கும் – ஆதர்சமாகக் கொண்டிருக்கும் - அனோமா முணவீர என்ற சொந்தப்பெயர்கொண்ட ஜில் பிராட்லி சிவநேசனோடு அந்தரங்கமாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும் கலை இலக்கியம் தொடர்பாகவும் நடத்தும் உரையாடல்கள் கணதியானவை. இக்கணதியான உரையாடல்கள் ஒருவிதத்தில் அவளது தற்கொலை முடிவைத் தள்ளிப்போட நினைத்து மேற்கொள்ளும் உரையாடல்களாகவே நகர்கின்றன.

எதையும் விவாதிக்கும் வாய்ப்புகளை வழங்காத சூழலில்  கலைஞன் – கலை- காதல் போன்ற சொற்கள் உருவாக்கும் அபத்தநிலைகளை முன்வைக்கும் ஜில் பிராட்லியின் சொற்களும், அவள் எடுக்கப்போகும் முடிவும் வாழ்க்கையின் குரூரக் கணங்கள். ஜில் பிராட்லி தன்னைத் தனது முன்னாள் காதலன் விபாகரனின்   பிரதிபிம்பமாக நினைக்கிறாள் என்பதை உணர்ந்துகொண்ட சிவனேசன்,   
‘விபாகரன் வந்தால் ஏன் அவனோடு வாழ முடியாது?’ என்று கேட்டான்.
‘மிக நீண்ட நாட்களாக என் ஓவியங்களுடனும் விபாகரனின் மாய பிம்பத்துடனும் வாழ்ந்து பழகி விட்டேன். அடுத்து வரபோகிறதென தோன்றும் ஒரு திடீர் மாற்றத்தை… அல்லது ஒரு நிஜத்தை என்னால் உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை சிவநேசன். அது உனக்கு புரியாது விடு’ என்றாள்.
என்று முடிக்கிறாள். அப்படி முடித்த ஜில் பிராட்லி என்ன முடிவெடுப்பாள் என்ற பதற்றத்தோடு கதை நிறைவடைகிறது. கதையின் முடிவுப்பகுதியை இப்படி எழுதுகிறார் பிரமிளா.
‘யாருமில்லாத ஓரிடத்தில் ஒளிந்து கொள்ளுதல் என்பதும் தன்னை தனக்கே தெரியாமல் ஒருவன் சுட்டுக் கொள்ளுதல் என்பதுவும் ஆச்சரியம் தானே தவிர அவ்வாறானதொரு அனுபவத்தை பெற்றிட என்னிடமும் துப்பாக்கி இல்லையே’ என்றாள். மேலும் ‘துப்பாக்கியால் மட்டும்தான் மரணத்தை தர முடியுமா என்ன’ எனச்சொல்லி சத்தமாய் சிரித்தாள்.
சிவநேசனுக்கு மனது படபடத்தது. இதயம் பலமடங்கு வேகமாய் துடிப்பது போலிருந்தது. பதறியெழும்பி தொலைபேசியை தேடியெடுத்தான். அவளது இலக்கத்தை வேகமாய் அழுத்தி தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தான். அவனது கைகள் நடுக்கம் கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தன.
இந்தக் கதைக்கு இப்படியொரு முடிவுதான் சரியாக இருக்கும் என்ற தேர்வே பிரமிளா பிரதீபனின் எழுத்தைக் கவனமான எழுத்தாகக் கணிக்கச் சொல்கிறது. இந்த முடிவை நோக்கி நகர்த்தும் உரையாடலில் அதிர்ச்சியான கேள்விகளையெல்லாம் கேட்டுச் சிவநேசனைத் திகைக்கச்செய்யும் ஜில் பிராட்லி பாத்திரம் இலங்கைச் சமூகத்தில் வாழும் சமகாலப்பொருத்தமில்லாத பெண்ணாக அவளை முன்வைக்கிறது. அது ஒருவித த்தில் நவீனத்துவ -சிதறுண்ட ஆளுமையின் பிரதிபிம்பம் என்றுகூடச் சொல்லலாம். அவர்களிடையே நடக்கும் இந்த உரையாடலை மட்டும் வாசித்துப் பார்க்கலாம்:
தான் ஒரு ஓவியராக உருமாறாமல் போயிருந்தால் மனநலவிடுதியில் தீவிர நோயாளியாக சேர்க்கப்பபட்டிருப்பேன் என்று பிரைடா காலோ தன்னுடைய நாட்குறிப்பில் கூறியிருக்கிறாளாம். சொல்லப்போனால் நானும் அவளையொத்தவள்தான் என்று ஜில் ப்ராட்லி பெருமை வழிய பலதடவைகள் அந்த ஓவியருடன் தன்னை ஒப்பிட்டுக் கொள்வாள்.
‘என்னுடைய படங்களை நீ இரசித்ததே இல்லையா?’
அவன் சிறிது தயங்கி பின் மெதுவாக கூறினான். ‘உன் கண்களையும் உதடுகளையும் இரசித்திருக்கிறேன்’
அப்படி அவன் கூறும்போது அவளை பார்க்கத் துணிவற்று தலையை திருப்பிக் கொண்டான்.
அவள் இப்போது, தான் கனவிலும் நினைக்காத ஒரு அடியை எடுத்து வைப்பதில் தனக்கு திறமை உள்ளதென நம்பியவளாய் அதீத பீடிகையற்று சடாரென்று கேட்டாள்.
‘என்னை முழு நிர்வாணமாக பார்க்க விரும்புகிறாயா?’
நாட்டில் நிலவும் அரசியல் சூழலில் – அறிவும் சிந்தனையும் வேலைசெய்ய வாய்ப்பளிக்காத இனமோதலை வளர்க்கும் உறவினர்கள்  நிரம்பிய சூழலில் சிதைவுண்ட மனுசியை – குறிப்பாகக் கலையின் சாத்தியங்களை நம்பிய மனுசியின் தோல்வியை எழுதிக்காட்டிய வகையில் பிரமிளாவின் ஜில் ப்ராட்லி மிகமிக முக்கியமான கதை என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது.  இவ்விரு கதைகளுமே இணையவெளியில் இருக்கின்றன. வாசித்துப்பார்க்கலாம்.

நன்றி : "நடு" சஞ்சிகை யூலை - 2020

Tuesday, June 16, 2020

ஜில் ப்ராட்லி | பிரமிளா பிரதீபன்

By On June 16, 2020

‘என் பெயர் ஜில் ப்ராட்லி என்பதை நீ நம்புவதற்கு என்னுடைய கபிலநிற கண்களும் பளீர் வெள்ளை நிறமுமே காரணமாய் இருப்பதை நீ ஒத்துக்கொள்கிறாயா?’

சிவநேசனை வீடியோ தொடர்பில் அவளாகவே அழைத்த முதலாவது முறை இது. ஏறக்குறைய அவளை படங்களிலேயல்லாமல் நேரில் பார்க்கும் முதற் சந்தர்ப்பமும் இதுதான்.

ஜில் ப்ராட்லி இளஞ்சிவப்பு நிறத்தினாலான சட்டையொன்றை அணிந்திருந்தாள். கழுத்தில் மெல்லிய சங்கிலியொன்று கிடந்தது. தலைமுடி விரித்து விடப்பட்டிருந்தது. மெலிதாய் லிப்ஸ்டிக் போட்டிருந்தாள். முகப்புத்தக படங்களில் பார்ப்பதை விடவும் அழகாய் தெரிந்தாள். தன் வயதை அவள் ஒருபோதும் சொல்லியதில்லையென்றாலும் முப்பத்தைந்தை தாண்டியிருக்க முடியாத தோற்றமாயிருந்தது.

தொடர்ந்தும் அவள் ஆங்கிலத்திலேயே பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

‘உன்னை என் நெருங்கிய நண்பனாக்கி கொண்டதற்கான காரணம் எதுவென்று தெரியுமா?’

அவன் இல்லையென்பதாய் தலையாட்டினான். 

‘நீ இப்போது விபாகரன் இருக்கும் அதே கண்டத்தில் வசித்துக்கொண்டிருக்கிறாய். தவிர அவன் பேசும் அதே மொழியை அதே தொனியில் பேசுகிறாய்’

சிறிது மௌனத்திற்குப்பின் அவளே தொடர்ந்தாள்.

‘இப்போது விபாகரன் யார் என்பதை நீ யோசிப்பாய். அல்லது ஊகித்திருப்பாய். அப்படி ஊகித்திருந்தாயானால் அது சரிதான். அவன் என் முன்நாள் காதலன்.’

அவளது நா குலறியது.

‘நீ குடித்திருக்கிறாயா ?’ என்றான்.

அவள் சிரித்தாள்

‘ஆமாம் இது இரண்டாவது முறை’

‘முதலாவதாக எப்போது குடித்தாய்?’

‘என் விபாகரனை பிரிந்தபோது. ஆனால் அப்போது குடிப்பதற்கு விஸ்கியோ பியரோ எதுவும் கிடைக்கவில்லை. பண்டார மாமாவிடம் கசிப்பு வாங்கி குடித்தேன்.’

சிவநேசனுக்கு அந்த விபாகரனை பிடிக்கவில்லை. அவன் ஏன் பிரிந்தான் எனும் கதையை கேட்கும் விருப்பம் துளிதானும் இருக்கவில்லை.

‘நீ ஓய்வெடு. நாளை பேசிக்கொள்ளலாம்’ என்றான்.

‘இல்லை இன்னும் பேசவேண்டி இருக்கிறது. நீயும் அடிக்கடி என்னை பற்றி சொல்ல கேட்டிருக்கிறாய் இப்போதுதான் சொல்ல வேண்டுமென்று தோன்றுகிறது.’

சிவநேசனுக்கு ஜில் ப்ராட்லி மீது அளவுகடந்த விருப்பம் இருந்தது. அவள் மிகச்சிறப்பாக ஓவியம் வரையக்கூடியவளாக இருந்தாள். அவளது எண்ணிக்கையற்ற இரசிகர்களில் சிவநேசனும் ஒருவனாக இருந்தானெனினும் அதைத்தாண்டி அவள் அவனிடம் நட்பை பேணுமளவிற்கு சில அதிகபட்ச தகுதிகளும் அவனுக்கு இருந்தன.

சிவநேசன் ஒரு கவிஞனாயிருந்தானென்பதை விட ஆங்கிலம் தெரிந்த தமிழ் கவிஞனாக இருந்தானென்பதையே அவள் அதிகமாய் விரும்பினாள்.

இருவருமாய் பரஸ்பரம் தங்களது படைப்புகளை விமர்சித்துக் கொள்வார்கள். நீண்ட நேரமாய் கலை, இலக்கியம், ஓவியம் பற்றியெல்லாம் குறுஞ்செய்தியூடாக விவாதிப்பாரர்கள். என்றாலும் இலக்கியம் தாண்டியதொரு வெளியை ஒருபோதும் அவர்கள் தொட முயற்சித்ததில்லை.

‘நீ ஏன் திருமணம் செய்து கொள்ளவில்லை?’ என ஒரே ஒரு தடவை ஜில் ப்ராட்லி அவனிடம் கேட்டிருக்கிறாள்.

திருமண வாழ்வு எனக்கு உடன்பாடான ஒன்றல்ல என்பதுடன் உச்சளவிலான ஒரு சுதந்திர வாழ்வையே நான் விரும்புகிறேன் என்று சிவநேசன் கூறியிருந்தான்.

அவன் யாழ்பாணத்தை சேர்ந்தவன் என்பதை அவ்வப்போது அவன் தமிழில் பேசும் போது அறிந்துக்கொண்டாளேவொழிய அவனது சொந்த விபரங்களை தேடியறிய வேண்டுமென அவள் நினைத்ததேயில்லை.

ஆனால் சிவநேசனுக்கு அவளை ஆழமாக அறிந்து கொள்ள வேண்டுமென்பதில் அதிக ஆர்வமிருந்தது.

‘நீ ஒரு சிங்களத்தியாய் இருந்துகொண்டு இப்படி வடிவாய் தமிழ் கதைக்கிறாயே’ என்று ஆச்சரியப்பட்டான். ‘எனக்கும் சிங்களம் சொல்லித்தருகிறாயா’ எனக் கேட்டான்.

ஓவ்வொரு முறை பேசும் போதும் சிங்களவர்கள் மீதான தனது அதீத வெறுப்பை கொஞ்சம் அதிகமாகவே கக்கிவிட்டு பின் அது பிழையோ என யோசிப்பான்.

சிங்களம் என்ற ஒற்றைச்சொல்லே மிகக்கசப்பானதாய் இருந்த போதிலும் ஜில் ப்ராட்லியை அவனுக்கு அதிகமாய் பிடித்திருந்தது. அவள் தனது பரம்பரைப் பெயரான அனோமா முணவீர என்பதை ஜில் ப்ராட்லி என மாற்றி கொண்டதற்கான காரணம் எதுவென சரியாக தெரிந்திருக்காத போதிலும், அது அவனை மிக மகிழ்ச்சிப் படுத்துவதாயிருந்தது.

ஜில் ப்ராட்லி பேசும் போது கேட்டுக்கொண்டே இருக்கத் தோன்றும். அவளது தெளிவான ஆங்கில உச்சரிப்பும், அரைக்குறையான தமிழ் உச்சரிப்பும் அவளை அதிகபட்ச அழகியாக காட்டும். 

அவள் ஓவியங்கள் பற்றியும் பல்வேறு ஓவியர்கள் பற்றியும் அதிகம் அறிந்தவளாய் இருந்தாள். சல்வடோர் டாலியின் ஓவியங்களைப் பற்றி அடிக்கடி பேசத் தொடங்கியிருந்தாள்.

அவரது ஓவியங்களை பார்க்கும் ஒவ்வொரு முறையிலுமாயும் தான் அதிசயித்து போவதாய் கூறுவாள். டாலியின் ஓவியங்கள் கனவு நிலைப்பட்ட உலகை உருவாக்குவதாயும் யதார்த்த உலகில் கண்டறியாத மிகைப்படுத்தப்பட்ட உருவங்கள் போன்று தோற்றமளிப்பதாகவும் எண்ணிக் கொண்டிருந்தாள். அவை கனவில் தோன்றுவதையொத்த மாயத்தன்மை உடையதென்றாள்.

மேலும் சர்ரியலிச வகையான ஓவியங்களே அவளை அதிகம் கவர்ந்திருப்பதாகவும் அத்தகையதொரு யுக்தியையே தானும் பின்பற்ற விரும்பவதாகவும் சொல்வாள். கனவு வசப்பட்ட நிலையை வெளிப்படுத்தும்  அத்தகைய கவிதைகளை எழுதும்படி சிவநேசனையும் கேட்பாள்.

அவனும் மறுக்காமல் சரியென்பதாய் அப்போதிலெல்லாம் தலையாட்டி வைப்பான்.

அவளது எல்லா விளக்கங்களுக்கும் பின்னுமாய் வெளித்தெரியாமல் தொக்கு நிற்குமொரு ஏக்கம் நிரம்பி வழிவதாகவே அவனுக்குத் தோன்றும். ஆனாலும் ‘நீ என்னை விரும்புகிறாயா?’ என்று சிவநேசன் அவளிடம் இதுவரையிலும் கேட்டதில்லை.

வெறுமனே விரும்பி பின் விலகுதலில் அவளுக்கு பிடிப்பில்லாமல் இருக்கலாம். அதையும் மீறி கேட்டுவிடலாமென்று எண்ணிக்கொண்டாலும், திருமணம் செய்து கொள்கிறாயா என அவள் பதிலுக்கு கேட்டுத் தொலைத்தால்…! அந்த பயமும்தான்.

அவள் ஏதோ ஒரு வகையில் பாதிக்கப்பட்டவளாக இருந்ததுடன் அதனை சிவநேசனிடம் மட்டுமே வெளிப்படுத்த விரும்பினாளென்பதையும் சில பொழுதுகளில் அவன் புரிந்திருந்தான்.

தான் ஒரு ஓவியராக உருமாறாமல் போயிருந்தால் மனநலவிடுதியில் தீவிர நோயாளியாக சேர்க்கப்பபட்டிருப்பேன் என்று பிரைடா காலோ தன்னுடைய நாட்குறிப்பில் கூறியிருக்கிறாளாம். சொல்லப்போனால் நானும் அவளையொத்தவள்தான் என்று ஜில் ப்ராட்லி பெருமை வழிய பலதடவைகள் அந்த ஓவியருடன் தன்னை ஒப்பிட்டுக் கொள்வாள்.

வேறொரு சந்தர்ப்பத்தில்,

‘அநேகமான ஓவியர்கள் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டு தற்கொலை செய்து கொண்டவர்களாகவே இருப்பதை போல நானும் என்றாவது ஒருநாளில் அப்படியொரு முடிவை எடுப்பேனோ தெரியவில்iலை’ என்றாள்.

இதையெல்லாமும் தாண்டி தமிழ்மொழி மீதும் தமிழர்கள் மீதும் மிகுந்த  வாஞ்சையுடன் இருக்கிறாளென்பதையும், அளவு கடந்ததொரு விதத்தில் சிவநேசனை அவள் நேசிப்பதையும் தன் செயல்களினூடாக வெளிப்படுத்த விரும்புபவளாகவே அவள் தெரிந்தாள்.

இப்போதும் ஜில் ப்ராட்லி அதே போன்றதான ஒரு குழப்ப நிலையிலேயே தன்னுடன் பேசிக்கொண்டிருப்பதாய் எண்ணிக்கொள்ள முடியுமாயிருந்தாலும் குடித்துவிட்டு பேசுமளவிற்கான தற்போதைய தேவையென்ன என்பதனை அவனால் யோசிக்க முடியாமலிருந்தது. இச்சந்தர்ப்பத்தில் அவளுக்கு ஆறுதலளிக்க, அவள் பேசிக்கொண்டிருப்பதை கேட்பதொன்றே போதுமானதென நினைத்தான்.

‘சரி நீ விரும்பிய எதுவானாலும் என்னிடம் பேசலாம்’ என்றான்.

எதை குடித்திருக்கிறாள்  என கேட்க வேண்டும் போலவும் கொஞ்சம் தயக்கமாகவும் இருந்தது. நேரம் செல்ல செல்ல ஊர்ந்து பரவும் அந்த போதை அவளது கண்களை தொட்டு சொருக வைக்குமொரு தோற்றத்தை அளித்தது.

அவள் இடைக்கிடை சத்தமாக சிரித்துக்கொண்டாள். அப்படி சிரிக்கும் போது கையில் வைத்திருந்த அவளது ஐபேட் அதிர்ந்து, அறையில் கொழுவப்பட்டிருந்த விசித்திரமான ஓவியங்கள் சிலவும் சுழன்றுக்கொண்டிருந்த மின்விசிறியும் தென்பட்டன. அந்த ஓவியங்களில் சில வரைந்து  முடிக்கப்படாமல் அரைக்குறையாக மாட்டி வைத்திருப்பதாய் இருந்தது.

‘நான் அழகாய் இருப்பதால்தான் என்னை உனக்கு பிடித்திருக்கிறதா சிவநேசன்?’

‘முழுதாய் அப்படியென்று சொல்லிவிட முடியாது. உன் ஓவியங்களையும் நான் இரசிக்கிறேன்’

‘என்னுடைய படங்களை நீ இரசித்ததே இல்லையா?’

அவன் சிறிது தயங்கி பின் மெதுவாக கூறினான். ‘உன் கண்களையும் உதடுகளையும் இரசித்திருக்கிறேன்’

அப்படி அவன் கூறும்போது அவளை பார்க்கத் துணிவற்று தலையை திருப்பிக் கொண்டான்.

அவள் இப்போது, தான் கனவிலும் நினைக்காத ஒரு அடியை எடுத்து வைப்பதில் தனக்கு திறமை உள்ளதென நம்பியவளாய் அதீத பீடிகையற்று சடாரென்று கேட்டாள்.

‘என்னை முழு நிர்வாணமாக பார்க்க விரும்புகிறாயா?’

சிவநேசன் ஒருகணம் அதிர்ந்து மீண்டான். அளந்து… நிதானித்து… ஒவ்வொரு சொல்லாய் உதிர்த்து பேசும் இவளிடமிருந்தா இக்கேள்வி வந்தது..!

‘ஜில் நீ நிதானமாக இல்லை. நாளைக்கு…’

அவன் முடிக்க முன்பேயே ‘சரியாக யோசித்து சொல் வேண்டுமா…? வேண்டாமா…?’ என்றாள்.

சிறுநேர தாமதத்தையும் விரும்பாதவனாய் உடனே ‘வேண்டாம்’ என்றான்.

‘காரணம் கேட்க நான் விரும்பவில்லை ஆனால் நீ என்னை காதலிக்கிறாய் என்பதை நான் அறிவேன்’

‘சரி விபாகரனை ஏன் பிரிந்தாய்?’ சிவநேசன் அந்த கதையை மாற்றிட முயற்சித்தான்.

ஒரு தடவை ஆழ்ந்து மூச்சை உள்ளிழுத்து வெளிவிட்டுக்கொண்டாள்.

‘அவன் தமிழன் என்பதால்… அப்படியில்லையென்றால் அவன் யாழ்பாணத்தான் என்பதால்’

‘என்றாலும் நீ ஓடி போயிருக்கலாமே?’

‘என் தந்தை தேடிப்பிடித்து எங்களை எரித்து சாம்பலாக்கியிருப்பார். இல்லையேல் என் குடும்பத்துடன் சேர்த்து வீட்டையே எரித்திருப்பார்.’

‘தொடர்ந்தும் அவனை காதலித்தபடியே இருந்தாயா?’

‘அவன் அப்போது உயிரோடு இல்லையென்று நினைக்கிறேன்’

‘நினைக்கிறேனென்றால்…!’ சிவநேசனுக்கு புரியவில்லை.

‘என் திருமணத்திற்கு பின் அவன் புலிகளின் இயக்கத்திற்கு போகப் போவதாய் தகவல் அனுப்பியிருந்தான்’

ஓரளவிற்காய் அவள் சொல்லவிழைவதை சிவநேசனால் புரிந்துக்கொள்ள முடிந்தது.

‘அப்போது இறுதி யுத்த காலமென நம்பப்பட்டது. அநேகமாக மொத்த ஈழமும் தம்வசப்பட்டுவிட்டதென எங்கள் இனமே கொண்டாடி மகிழ்ந்து ஊர் மக்களுக்கெல்லலாம் பாற்சோறு விநியோகிக்கத் தொடங்கியிருந்தோம்’

சிவநேசனால் அச்சூழ்நிலையை அப்படியே உணர முடிந்தது. அவளது கண்களையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

‘என் தந்தை அந்நிகழ்வுகளுக்கெல்லாம் தீவிரமாக தலைமை தாங்கியவர். உங்கள் தலைவனின் உருவத்தை பொம்மையாக செய்து எங்கள் வீட்டு முற்றத்ததில்தான் எல்லோருமாய் ஒருமித்து எரித்து பஸ்மமாக்கினார்கள். அந்த உருபொம்மை எரிந்து முடியும் வரை சுற்றி சுற்றி ஆடி களித்திருந்தார்கள்.’

‘நீயும் சந்தோஷப்பட்டாயா?’

‘அதுபற்றி எனக்கு சொல்லத் தெரியவில்லை. ஆனால் விபாகரன் அந்த யுத்தகளத்தில் இருந்திருப்பான் என்பதை தெரிந்து வைத்திருந்தேன்… வெளியே காட்டிக்கொள்ள முடியாமல் வெம்பித் தவித்தேன்’.

ஏறக்குறைய அவள் பேசிக்கொண்டே அழத் தொடங்கியிருந்தாள். கண்களை ஒரு துவாயால் மென்மையாய் ஒற்றியெடுத்தபடி மீண்டும் தொடர்ந்தாள். அவளது கண் மை இலேசாக கலைந்திருந்தது. 

‘எங்கள் கிராமமே பட்டாசு சத்தம் அதிர கும்மாளமிட்டது. தெமலு பராதாய்… தெமலு பராதாய்… என்று கோஷமிட்டபடி கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தனர். மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்த தயங்கிய ஒருசில அயலவர்களை நீ புலியா? என்று கேட்டுக் கேட்டு அடித்து நொறுக்கினார்கள்.’

‘உன் சூழ்நிலை தெரிந்திருந்தும் நீ ஏன் விபாகரனை தெரிவு செய்தாய்?’

சிவநேசன் அவளது பதிலை ஆர்வமாய் எதிர்பார்த்தான். அவள் அதற்கான பதிலை தவிர்த்தவளாய் தன்பாட்டில் பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

‘அப்போது முழு நாட்டையும் தாமே உரிமையாக்கி கொண்டுவிட்டதாக அறிவித்திருந்தார்கள். என் உயிர் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தது. என் கொந்தளிப்புகள் துளியேனும் வெளியே தெரிந்துவிடக் கூடதென அத்தனை கவனமாய் நடந்துக்கொண்டேன். அன்றைய தின கொண்டாட்டம் எங்கள் வீட்டில் என் கணவனின் ஏற்பாட்டில் நடைபெற்றது. என் கைகளாலேயே இறைச்சி துண்டுகளை மசாலா தடவி பொறித்தெடுத்து மகிழ்ச்சியாய் பறிமாறுவதை போல் பாவனை செய்தேன். வீதியெங்குமாய் தெருவுக்குத் தெரு கொடிகள் பறக்கவிடப்பட்டு உற்சாக உத்வேகம் மக்களது உறக்கத்தை மறக்கச் செய்திருந்தது.’

திடீரென யாரோ சத்தமாய் கூப்பிடுவது போலாய் சத்தம் கேட்டது. சற்று நேரத்தில் எடுப்பதாய் கூறிவிட்டு தொடர்பை துண்டித்தாள்.

சிவநேசன் கட்டிலில் சாய்ந்தபடி கண்களை மூடிக்கொண்டான். விபாகரனின் உருவை நினைவிற்குள் கொண்டுவர முயற்சித்தான். கிட்டத்தட்ட அவன் தன்னை போலவேதான் இருந்திருக்க வேண்டுமென தோன்றியது. ஒரு கட்டத்தில் தனது உருவே நிழலாய் தெரியத் தொடங்கியதாய் உணர்ந்தான். தான் ஒரு தேர்ந்த காதலனாக மாறி அவளை அப்படியே ஏந்திக்கொண்டாலென்ன என்பதாய் நினைத்தான்.

பாரமான உணர்வொன்று அழுந்த உறுத்திக் கொண்டிருப்பதாய் பட்டது. பின் ஏதேதோ யோசித்தவனாய், குவளையிலிருந்த சிறிதளவு தண்ணீரை ஒரே மடக்கில் பருகினான். கழுத்தை சாய்த்து நீவி விட்டுக் கொண்டான். ஒரே குழப்பமாய் இருந்தது. கொஞ்சம் தலை வலிப்பது போலவுமாய். அவள் மறுபடியும் அழைக்கும் வரை தொலைபேசியையே வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

சரியாக ஒரு பத்து நிமிட நேரத்தில் அவள் மறுபடியும் தொடர்பிற்கு வந்தாள்.

‘மன்னித்துவிடு’ என்றாள்.

அவள் ஆங்கிலேயர்களுடன் அதிகம் பழகுவதால் அவர்களது பழக்கவழக்கங்கள் அதிகமாய் அவளுக்குள் தொற்றியிருந்தன.

சிவநேசன் மிகுதி கதையை கேட்க அவசரப்படுவதை காட்டிக் கொண்டான்.

‘நீ ஓவியர் வான்கோ பற்றி கேள்வி பட்டிருக்கிறாயா? என்றாள்.

வேண்டுமென்றே அவள் கதையை மாற்றி பேச முனைவதாய் தெரிந்தது.

‘உன் கணவனை ஏன் பிரிந்தாய் என்று சொல்’

‘அவனுக்கு என் காதல் பற்றி ஒரு கட்டத்தில் தெரியவந்தது. ஒரு தமிழனையா காதலித்தாயென மிக அநாகரீகமாக வார்த்தைகளால் தொடர்ந்தும் சீண்டிக்கொண்டே இருந்தான். தமிழர்களுக்கு எதிரான எல்லா சதி வேலைகளையும் ஆர்வமாக செயயத் தொடங்கினான். கிழமை தவறாமல் அது பற்றி கதைப்பதற்கென்றே நண்பர்களை வீட்டுக்கு வரவழைத்தான். மேலும் ஒரு தமிழனை காதலித்தலென்பது மகா முட்டாள்தனமென்றும் அடிக்கடி கேலிசெய்து சிரித்தான்’ 

சிவநேசன் அசைவின்றி கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். 

‘எல்லா சிங்களவர்களும் கெட்டவர்களென்று நீ நினைக்கிறாயா?’

‘இல்லை… நீ கூட சிங்களத்தி தானே!’

‘நிஜமாகவே அதனை நீ நம்ப வேண்டும். தமிழர்களை புரிந்து கொண்ட ஏராளமான சிங்கள மக்கள் இல்லாமலில்லை. அவர்களை நீங்கள் பார்க்கத் தவறியிருக்கிறீர்கள். கூடவே அவர்களுடன் பழகும் சந்தர்ப்பத்தை வேண்டுமென்றே தவிர்க்கிறீர்கள்.’

‘ம்ம்… சிலவேளைகளில் நீ சொல்வது சரியாகலாம்’ என்றான்.

‘ஆனால் என் தந்தையை போலவே என் கணவனும் மிகக் கெட்டவன். தமிழர்களை மொத்தமாக துவேசித்தான். என்னால் அவனது கருத்துக்களுக்கு உடன்பட முடியா ஒரு தருணத்தில் விலகிவிட்டேன். நான் எற்கனவே சொன்னது போல ஒரு பிரைடா காலோ  வாக மாறி வாழ்தலையே விரும்பத் தொடங்கினேன்.

‘மறுமணம் பற்றி நீ யோசிக்கவில்லையா?’

‘இல்லை நான் விபாகரனுடன் ஒரு கனவு வாழ்க்கை வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அது எனக்கு இயல்பாக சாத்தியப்படுகிறது. கிட்டத்தட்ட மூன்று வருடங்களாக… அவனால் என்னுடன் பேச முடிகிறது. எனக்குத் துணையாயிருந்து ஓவியம் வரைய முடிகிறது… சமயங்களில்; என்னை புணர்ந்தும் மகிழ்விக்க முடிகிறது’

சிவநேசன் எதுவுமே பேசாமல் இருந்தான்.

‘நீ பயப்படுகிறாயா?’

‘இல்லை…  ஆனால்  ஏன் உன் பெயரை மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறாய் என்று சொல்வில்லையே?’

‘விபாகரன் செல்லமாய் என்னை ஜில் என்றுதான் அழைத்து பழகியிருந்தான். அதுவுமில்லாமல் யதார்த்த உலகிற்கு அப்பால் உள்ளவற்றை காண்;பதே சர்ரியலிசம் என்று கூறியிருக்கிறேன் அல்லவா. அந்த கோட்பாட்டின் சான்றாக டாலியின் ஓவியங்கள் மட்டுமே இருப்பதாக நம்பத்தொடங்கியிருந்தேன். தொடர்ந்தும் டாலியின் வழியையே பின்பற்றி எனக்கான ஒரு அக உலகையும் உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தேன். இவையிரண்டுமே என் வாழ்வுடன் இரண்டறக்கலந்து போயிருந்தமையால்  அவரது பெயரின் ஒரு பகுதியையும் என் பெயருடன் பொருத்திக் கொள்ள வேண்டுமென்பதை விரும்பினேன். அதனை கொஞ்சம் மாற்றியோசித்து ஜில் ப்ராட்லி என ஆக்கிக் கொண்டேன்.’

மறுபடியும் அவள் ‘பயமாக இருக்கிறதா’ என கேட்டால் ‘ஆம்’ என்று சொல்;ல வேண்டும் போல் இருந்ததவனுக்கு. ஆனால் அவள் அப்படி கேட்காமல் தனது இயல்பு நிலையை தாண்டி பேசிக்கொண்டேயிருந்தாள். இடைக்கிடை அவளது கண்கள் அனிச்சையாய் மூடித்திறப்பதாய் தெரிந்தது. விசித்திரமாய் மூச்சுவிட்டபடியும், கொஞ்சம் வேகமாயும் பேசத் தொடங்கியிருந்தாள். 

திடீரென சற்று குனிந்து கண்களை அகல விரித்தபடி ‘விபாகரன் நேற்று என்னுடன் நிஜமாகவே பேசினான் தெரியுமா…!’ என்றாள்.

அவன் இப்போதும் மௌனித்தான். கொஞ்சம் அதிர்ச்சியாய் இருந்தது.

‘அவன் உயிரோடு இருக்கிறானென்பது ஏற்கனவே உனக்கு தெரிந்திருந்ததா?’

இல்லையென்பதாய் தலையசைத்தாள்.

‘அவனும் அமெரிக்காவில் தான் இருந்திருக்கிறான். இன்னும் இரு தினங்களில் இலங்கை வருகிறானாம்.’

‘ஹ்ஹ்ஹா… பிறகென்ன…? உன் விருப்பமான வாழ்க்கை ஆரம்பிக்கப் போகிறதென்று சொல்’

‘அதுதானில்லை’

‘ஏனில்லை’ சிவநேசனுக்கு கொஞ்சம் எரிச்சலாகவுமிருந்தது. 

‘அதைவிடு நீ வான்கோ எனும் ஒரு ஓவியன் அற்புதமான இரசணையுடன் தற்கொலை செய்து கொண்ட கதையை அறிவாயா?’

சிவநேசன் ஆத்திரத்தை வெளிக்காட்டிக் கொள்ளாதிருக்க அதிகளவில் முயற்சித்தான். இவள் ஏன் இடையில் தேவையற்று வான்கோவை இழுத்துக் கொள்கிறாள்?’

வான்கோவை பற்றி ஏதேதோவெல்லாம் பேசத் தொடங்கினாள். அவனுக்கு அதில் கொஞ்சமும் பிடிப்பில்லாமல் இருந்தது. கேட்டும் கேளாதவன் போல ‘விபாகரன் வந்தால் ஏன் அவனோடு வாழ முடியாது?’ என்று கேட்டான்.

‘மிக நீண்ட நாட்களாக என் ஓவியங்களுடனும் விபாகரனின் மாய பிம்பத்துடனும் வாழ்ந்து பழகி விட்டேன். அடுத்து வரபோகிறதென தோன்றும் ஒரு திடீர் மாற்றத்தை… அல்லது ஒரு நிஜத்தை என்னால் உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை சிவநேசன். அது உனக்கு புரியாது விடு’ என்றாள்.

அவன் மீண்டும் மீண்டுமாய் அதையே விவாதித்தான்.

‘நீ விரும்பிய அவனை மனதார ஏற்பது தானே நியாயம்…!’

‘இல்லை. கற்பனையை எல்லா தடைகளிலிருந்தும் விடுவித்து தன் இஷ்டம் போலான வெளிப்பாட்டினை அனுபவித்து… தமது அடையாளங்களை அழித்து… மனதின் கட்டுபாடற்ற எண்ண வெளிப்பாட்டிற்கு உகந்ததான  ஒரு மாய வாழ்க்கை வாழ்ந்து பழகிய ஒருவனுக்கு அதிலிருந்து மீளுதல் சுலபமில்லை. மேலும் எனக்கு இப்போது மயக்கமாக இருப்பதாய் உணர்கிறேன்.’

‘நீ இப்போது ஓய்வெடுக்க வேண்டும். படுத்துக் கொள்’ என்றான்.

‘இன்னும் கொஞ்சம் பேச இருக்கிறது பொறு.’

அவள் தன் இரு கைகளாலும் முகத்தை வழித்துத் துடைத்துக் கொண்டாள். மிகவும் களைப்படைந்தவளாய் தெரிந்தாள்.

‘எனக்கு மிகப்பிடித்தமான ஓவியம் வரைதலை தாண்டிய அடுத்த விடயம், அதிகம் விரும்பும் ஒருவருடன் பேசிக்கொண்டிருப்பதுதான். எண்ணிய நொடியிலெல்லாம் விபாகரனுடன் என்னால் பேச முடிந்திருந்தாலும் அவனது பொய்விம்பம் எனக்கான பதில்களை ஒருபோதும் தரவில்லை. அத்துடன் அது உன்னால் சாத்தியமாகியிருக்கிறது. அதற்காக உனக்கு நன்றியுடையவளாக என்னை நினைத்துக் கொள்கிறேன்.’

‘சாப்பிட்டாயா’ என்றான்.

‘இல்லை எனக்கு பசிக்கவில்லை. உனக்கு ஒன்று காட்ட விரும்புகிறேன் பார்…’

அருகில் வைத்திருந்த பாதியளவு வரையப்பட்ட ஒரு ஓவியத்தை காட்டினாள். அது வெறுமனே ஒரு கறுப்பு வெள்ளை படமாக இருந்தது. அந்தரத்திலிருந்து நீர் சிதறிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு கதிரை ஆகாயத்தில் பறப்பது போலவும்… சந்திரன் துகள்களாகி பறந்து ஒருசிறு தூரத்திற்குப்பின் அவை பறவைகளாய் மாறிவிடுவதாயும் இருந்தது.. மிகுதி பாதி வரையப்படாமல் விடப்பட்டிருந்தது.

‘இப்போது இவ்வோவியத்தை நிறைவு செய்ய விரும்புகிறேன்’

‘வேண்டாம் ஜில் நீ ஒய்வெடுக்க வேண்டும்’ என்றான்.

அவள் சத்தமாக உடல் குலுங்க ஒருமுறை சிரித்தாள். மறுபடியும் ஜில் என அழைக்கும்படி கேட்டாள்.

‘ஜில்….’

‘இன்னுமொருமுறை’

அவன் உணர்ச்சிவசப்பட்டவனாய் ‘ஜில்….’ என்றான்.

அவள் கண்கள் மூடி அதனை அனுபவித்துக் கேட்டாள்.

‘கடைசியாக ஒருமுறை சொல்’

‘ஜில்….’

அவள் அழுதுக்கொண்டிருந்தாள்.  ‘நன்றி’ என மீண்டுமொருமுறை கூறி தொடர்பை துண்டித்துக் கொண்டாள். 

தான் இப்போது  என்னவிதமான மனநிலையில் இருக்கிறோம் என்பதே சிவநேசனுக்கு புரியாமலிருந்தது. தொலைபேசியை ஒருபக்கம் வீசியவனாய் தொப்பென கட்டிலில் விழுந்தான். விரித்து கவிழ்த்து வைக்கப் பட்டிருந்த தஸ்த்தயேவ்ஸ்க்கியின் நாவலை மேசையில் தூக்கிப் போட்டான்.  அறையை மொத்தமாய் நிரப்பிக்  கொண்டிருந்த ஜில் ப்ராட்லியின் உருவை காண முடிகிறதா என சூழவும் ஒருமுறை தேட முயற்சித்து பின் அவளை அணைத்துக்கொண்டு உற்ங்குவதாய் எண்ணியபடியே தூங்கிப் போனான்.

மூன்று மணித்தியாலங்களுக்கு பிறகொரு நொடியில் வியர்வை மற்றும் பசி மயக்கத்துடன் மோசமான ஒரு மனநிலையுடன் விழித்துக் கொண்டிருந்தான். உடலெங்கிலுமாய் வியர்வை அரும்பியிருந்தது. ஜில் ப்ராட்லி பேசிய வார்த்தைகளெல்லாம் மறுபடியும் நினைவிற்கு வரத் தொடங்கின. அவள் வான்கோவின் தற்கொலை பற்றி ஏதோ பேசினாளே…! தலையை பிடித்து கசக்கிக்கொண்டு யோசித்தான். 

‘வான்கோ பேராசையுடன் ஓவியம் வரையத் தொடங்கிய சற்று நேரத்தில் தன்னை அறியாமலேயே சாவின் நிழல்கள் தன்மீது ஊர்ந்து செல்வதை உணர்ந்தாராம். அப்போது அங்கே தன்னைத்தவிர யாருமில்லை என அறிந்த மறுநிமிஷம் ஓவியம் வரைவதை நிறுத்திவிட்டு பெருமூச்சிட்டபடியே சில அடிகள் நடந்து சென்று ஒரு மரத்தின் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டு ஒரு துப்பாக்கியால் தன்னைத்தானே சுட்டுக் கொண்டாராம். வான்கோவின் வடியும் இரத்தம் நிற்காத போதும்  அவர் மிகுந்த ஆசையுடன் தள்ளாடியபடியே மீண்டும் ஓவியம் வரையும் அவ்விடத்திற்கே வந்து சேர்ந்தாராம்… இப்படி வான்கோவை போல மரணத்தை இரசணையுடன் அனுபவித்து பெறுவது கடினமில்லையா’  எனக்கேட்டாள்.

அதற்கு அவன் ‘ஏன்’ என கேட்டதாய் ஞாபகம்.

‘யாருமில்லாத ஓரிடத்தில் ஒளிந்து கொள்ளுதல் என்பதும் தன்னை தனக்கே தெரியாமல் ஒருவன் சுட்டுக் கொள்ளுதல் என்பதுவும் ஆச்சரியம் தானே தவிர அவ்வாறானதொரு அனுபவத்தை பெற்றிட என்னிடமும் துப்பாக்கி இல்லையே’ என்றாள். மேலும் ‘துப்பாக்கியால் மட்டும்தான் மரணத்தை தர முடியுமா என்ன’ எனச்சொல்லி சத்தமாய் சிரித்தாள்.

சிவநேசனுக்கு மனது படபடத்தது. இதயம் பலமடங்கு வேகமாய் துடிப்பது போலிருந்தது. பதறியெழும்பி தொலைபேசியை தேடியெடுத்தான். அவளது இலக்கத்தை வேகமாய் அழுத்தி தொடர்பு கொள்ள முயற்சித்தான். அவனது கைகள் நடுக்கம் கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தன.

நன்றி - http://www.yaavarum.com/